112 กรมเสริมกำลัง ป้อมยาม
ยามส่งประจำการกำลังถือปืนยาวยืนยามอย่างตั้งใจ
แม้ดวงตาคมกริบ สีหน้าดุดัน แต่ในหัวกลับคิดไปไกลว่าพอยามเสร็จแล้ว โรงอาหารจะมีอะไรอร่อย ๆ บ้าง
ระหว่างที่กำลังเลื่อนน้ำลาย ฝันถึงว่าจะตักซุปฟักทองซี่โครงมาหนึ่งชามเพื่อชโลมคอ ก็เห็นเงาสองคนเดินมาจากด้านไกล คนหนึ่งก้าวเซ อีกคนก้าวขวักไขว่
ทั้งสองดู 'ตาแมวหนู' และ 'ลอบลักลอบ' เต็มประสา คนหนึ่งศีรษะพันผ้าก๊อซ อีกคนใส่แว่นดำกับผ้าปิดปาก แค่มองก็ไม่เหมือนคนดีอะไร
"หยุด!"
"พวกแกคือใคร มาที่นี่ทำอะไร?"
ยามรีบเดินเข้าไปขวางทางของทั้งสองไว้
หลงเทียนเหยาดึงผ้าปิดปากออก แล้วเปิดแว่นดำขึ้นเล็กน้อย "คือฉันไง"
ยามขมวดคิ้ว แก้มอีกฝ่ายบวมจนเหมือนเอาวอลนัทสองเม็ดยัดไว้ในปาก เขาแทบจำไม่ได้เลย "ขอให้ทั้งสองถอยออกไปนอกเส้นแบ่งเขต!"
หลงเทียนเหยาเลยร้อนใจ "ถึงขั้นแม้แต่ฉันยังจำไม่ได้เลยเหรอ?"
เขาอยากแย้งโต้แต่พอพูดทีไรแก้มก็ปวด
ยิ่งเปลือกตาก็บวมเล็กน้อย ไม่กล้าทำสีหน้ามากไปกว่านี้ ไม่งั้นทั้งหน้าจะปวดหนัก
สุดท้ายเฉินจื่อหลงต้องรีบห้ามเขา แล้วยื่นบัตรประจำตัวนายทหารของทั้งสองออกไป ยามตรวจสอบแล้วยืนยันได้จึงหน้าแดงด้วยความอาย
"ผู้บังคับกองร้อยเฉิน รองผู้บังคับกองร้อยหลง ขอโทษ ๆ จริง ๆ ผมจำไม่ออกจริง ๆ"
"ทั้งสอง...ไม่ไปแคมป์ฝึกที่เทียนหลางแดนตะวันตกเฉียงเหนือกันเหรอ ทำไมกลายเป็นแบบนี้?"
เฉินจื่อหลงไม่อยากอธิบายเลยสักนิด หลงเทียนเหยากลับตวาดเขาหนึ่งตา "เรื่องของแก รีบเปิดประตูให้ผ่าน!"
"ครับ ครับ ครับ!"
ยามเดินถอยไปด้านข้าง แล้วเปิดประตูเล็กข้าง ๆ
ทั้งสองจึงเดินโยเยไปยังภายในค่ายทหาร
......
สิบห้านาทีต่อมา ห้องผู้บังคับการกรม
ชิวกั๋วไห่มองสอง 'มนุษย์ต่างดาว' ตรงหน้าด้วยตาโต แล้วก็มองกันตาค้าง เต็มไปด้วยความแปลกใจ