"เปิดฉากยิง!"
พร้อมกับคำสั่งที่ฉินเฟิงเปล่งออกมาพร้อมกับมีดที่กระทบกัน
ครกค่ายระเบิดดังโครมโครม กระบอกปืนใหญ่ของรถถังก็คำรามต่อเนื่องกันไม่หยุด
ในเวลาเดียวกัน ทหารปืนใหญ่กลไกทั้งหมดก็ถือปืนครกลูกซอง ยิงระเบิดเข้าไปในฟาร์มเลี้ยงไก่
ในพริบตา กระสุนปืนนับไม่ถ้วนตกลงมาราวกับดอกไม้โปรยจากฟ้า
ภายในฟาร์มเลี้ยงไก่ควันหนาม้วนตัว ความวุ่นวายเกิดขึ้นทันที ไก่บินไก่กระโดด เป็นภาพที่วุ่นวายสุด ๆ....
แต่พอดีกับที่ทุกคนคิดว่า ทหารฝ่ายน้ำเงินที่ซุ่มอยู่ในโรงไก่ทั้งหมด ได้จากไปสู่สุคนธสวรรค์ไปพร้อมกับฝูงไก่เหล่านี้แล้ว
เสียงเครื่องยนต์คำรามก็ดังมาจากหลังม่านควัน ตามด้วยรถจักรยานยนต์รุ่นเก่าแบบขี่ข้าง พุ่งทะยานออกมาราวกับลูกธนูที่หลุดออกจากความมืด ชนประตูแล้วหนีหัวซุนหางปักไปจากด้านหลัง
มันคือหลี่เฟยที่พ่นควันแดงสื่อถึงการบาดเจ็บสาหัส พาถานเสี่ยวเชียนหนีออกจากรอยแยกด้านหลังฟาร์มเลี้ยงไก่ไปเสียแล้ว!
มองดูหลี่เฟยที่ "บาดเจ็บสาหัส" ถานเสี่ยวเชียนที่นั่งอยู่ด้านหลังรู้สึกร้อนใจปนหวนคิดไปต่าง ๆ นานา
ถ้าไม่ใช่เพราะเธอยืนกรานจะเสี่ยงเข้าถ้ำเสือ เพื่อค้นหาความจริง
กองพลฝ่ายน้ำเงินก็คงไม่ต้องอาย และไม่ต้องสูญเสียมากมายขนาดนี้
หน่วยฟีนิกซ์ดำของเธอ และเทียนหลางก็คงไม่พินาศย่อยยับทั้งหน่วย
แต่ตอนนี้พูดอะไรก็สายเกินไปแล้ว......
ถานเสี่ยวเชียนนั่งอยู่ท้ายรถจักรยานยนต์ที่สั่นคลอน หลายครั้งที่อยากจะโอบกอดผู้ชายคนนี้ที่อยู่ด้านหน้าให้แน่น ราวกับที่เคยโอบกอดทั้งโลกไว้เมื่อครั้งนั้น
แต่เหตุผลบอกเธอว่า พวกเขาไม่มีทางเป็นไปได้อีกแล้ว พวกเขาเป็นเพื่อนร่วมรบได้ เป็นเพื่อนกันได้ แต่เป็นอย่างอื่นไปมากกว่านี้ไม่ได้อีกเด็ดขาด
ไม่เช่นนั้น เธอจะกลายเป็นคนบงการที่ทำลายครอบครัวของผู้อื่น
ถานเสี่ยวเชียนกดความรู้สึกในใจไว้ ยึดมือไว้กับที่จับท้ายรถจักรยานยนต์ให้แน่น พยายามเว้นระยะห่างจากผู้บังคับกองร้อยเทียนหลางที่อยู่ข้างหน้าให้มากที่สุด