"ฉันแสดง... โอเคไหม?"
"......"
นอกกำแพง อวี๋เนี่ยนอัน หมายเลข 31 ที่ควรจะถูกยิงตายด้วยกระสุนปืน กลับเดินมาขอบุหรี่จากฉินเฟิง แล้วจุดไฟสูบพร้อมถามขึ้น
กลิ่นอายของความเหนื่อยล้า อิสระ และแฝงไปด้วยความเซ็กซี่ลอยมาตามควันบุหรี่
ทำให้ฉินเฟิงไม่รู้จะชมหรือจะพูดอะไรดี
แต่จากนิ้วที่สั่นเทาของอวี๋เนี่ยนอัน และหยดน้ำที่ยังไม่ทันแห้งในดวงตา ฉินเฟิงก็ยังจับได้ถึงบางอย่าง
เธออินไปกับบทบาท ตอนนี้เธอเหมือนคนที่เพิ่งถูกทรมานทั้งทางจิตใจและร่างกายจริง ๆ ตัวเธอเองก็ไม่ได้บริสุทธิ์อีกต่อไป
"ทำไมไม่พูด? ฉันแสดงไม่ดีเหรอ?"
"ไม่ใช่"
"แล้วเป็นเพราะอะไร? แล้วทำไมนายถึงเปิดหน้าไม่ได้ มันยากขนาดนั้นเลยเหรอ?"
"ฉันไม่ใช่เขา"
"แล้วนายเป็นใคร ปีศาจจากเทพนิยายตะวันตก หัวแกะตัวคนงั้นเหรอ?"
อวี๋เนี่ยนอันหัวเราะเย้าแหย่เขา ถึงอีกฝ่ายจะไม่ยอมรับ แต่เธอก็มั่นใจว่าใต้หน้ากากนั้น คือผู้ชายที่เธอเฝ้าคิดถึง
เธอสูบบุหรี่เข้าไปคำใหญ่ อยากใช้สารนิโคตินลืมเรื่องมากมาย แต่เพราะสูบเร็วไป เลยสำลักไอไม่หยุด
เธอพิงกำแพงแล้วอาเจียนออกมาเป็นคำ ๆ น้ำมูก น้ำลายคลุ้งไปด้วยเลือดปลอมที่ใช้แสดง ยา ทั้งหมดถูกถ่ายออกมา
ฉินเฟิงอยากยื่นมือไปลูบหลังเธอ แต่สุดท้ายก็ระงับความรู้สึกนั้นไว้ได้
แล้วหยิบกระดาษชำระแผ่นหนึ่งจากกระเป๋าส่งให้
"ขอบคุณ"