คำพูดของฉินเฟิงทำให้ทั้งอู่หงกั่งและเจียงซานต่างมองหน้ากัน
ฝ่ายเจียงคุนเผิงกับพวกก็แสดงสีหน้าอึดอัดไม่ใช่เล่น
ทุกคนหันไปถามด้วยสายตาว่าสองผู้บังคับบัญชาจะให้ปล่อยน้ำหรือเปล่า
แต่อู่หงกั่งกลับกระพริบตาให้เป็นเชิงว่าให้ทำตามแผนเดิม เอื้อเฟื้อกันเล็กน้อย
สหายเสี่ยวฉินยังเด็กอยู่ คนหนุ่มชอบหน้า ใจร้อนใจแข็งก็ตามธรรมชาติ เข้าใจได้ เข้าใจได้......
ณ ตอนนี้ ทั้งสองฝ่ายยืนเตรียมตัวกันครบบนชายหาด
พอเสียงนกหวีดดังขึ้น ทั้งสองฝ่ายก็วิ่งพุ่งเข้าสู่ทะเล
จากท่วงท่าตอนลงน้ำ มองออกชัดว่าพวกกองร้อยอสูรไวกว่า ย่อมเป็นธรรมดา เพราะอยู่กับทะเลทุกวัน ว่ายน้ำย่อมเก่งกว่าจ้าวเผิงเฟยและพวก
แต่พอลงน้ำแล้ว เจียงคุนเผิงกับพวกกลับคุมความเร็วเอาไว้ อยากให้อีกฝ่ายแซงไปก่อน
ทว่าพอจ้าวเผิงเฟยกับพวกตบน้ำแซงหน้าไปแล้ว คนพวกนี้กลับหายไปทั้งคัน
นี่จะเปลี่ยนไปดำน้ำแข่งกันหรือเปล่า?
ขณะที่ทุกคนยังงง ๆ อยู่ ก็มีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้น
เจียงคุนเผิงเห็นเพื่อนร่วมทีมด้านหลังต่างร้องออกมา สองมือตบน้ำไม่หยุด
"อะไรของมัน?"
จางฮุยกับหลูปิงยังไม่ทันรู้ตัวว่าเกิดอะไร
ก็มีแรงมหึมาดึงทั้งสองคนลงไปใต้น้ำ
วินาทีถัดมา หน้าทั้งคู่ก็โดนหมัดเข้าเต็ม ๆ จนปวดจนลืมตาไม่ออก
เจียงคุนเผิงตาค้างแทบเด้งออกจากเบ้า เขารู้ตัวว่าโดนซุ่มโจมตี รีบออกแรงว่ายหนีไปด้านหน้า
แต่เพราะเสียเวลางงอยู่ช่วงหนึ่ง ทำให้หลี่เจียเซิ่งกับฉีเหมิ่งวิ่งมาขวางหน้าได้ก่อน
"พวก...พวกจะทำอะไร!" เจียงคุนเผิงตกใจจนตัวสั่น
"ก็ว่ายน้ำไง จะให้ทำอะไรล่ะ" หลี่เจียเซิ่งบ้วนน้ำออกมา ยิ้มเจื่อนเต็มหน้า