"เฮ้ย ตาผมไม่ได้ฝาดไปใช่ไหม!?"
หลี่เจียเซิ่งและเฉินซานสีหยุดมือพร้อมกัน ขยี้ตาอย่างแรง
คนอื่นๆ เองก็ทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก ไม่เชื่อสิ่งที่เห็นตรงหน้าเลย
แม้แต่จ้าวเผิงเฟยยังเอียงคอ มีเครื่องหมายคำถามผุดขึ้นบนหัว
ฉีเหมิ่งเล่นมวยปาจี๋เป็น เขารู้ดี
แต่ฉินเฟิงไปเล่นเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่?
ดูจากท่วงท่าแล้ว เขามั่นใจว่าฉินเฟิงไม่ได้แค่เล่นๆ แน่
นี่มันของจริง!
"ศอกทะลวงใจ!"
ตอนที่ฉีเหมิ่งประชิดตัว เขาปล่อยศอกทะลวงใจออกมา
ในเวลาเดียวกัน ฉินเฟิงย่อตัวลงเล็กน้อย
หลบหลีกท่านี้ไปได้ พร้อมกับปล่อยศอกออกจากเอว กระแทกเข้าที่ไหล่ของฉีเหมิ่ง
ฉีเหมิ่งถอยหลังไปสองก้าวด้วยความเจ็บปวด แววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง "นาย... นายเล่นเป็นศอกทะลวงใจได้ยังไง นายเคยเรียนมวยปาจี๋มาก่อนเหรอ?"
ฉินเฟิงส่ายหัวพลางยิ้ม "ก็เคยเรียนน่ะสิ แถมเรียนจากนายด้วย"
"เรียนจากฉัน?" ฉีเหมิ่งงงกว่าเดิมอีก
เขาจำไม่ได้ว่าเคยมีเพื่อนนักเรียนทหารที่ชื่อฉินเฟิง
แถมยังจำไม่ได้ว่าเคยมีรุ่นน้องที่ฝีมือดีขนาดนี้ด้วย?
ฉินเฟิงพูดเรียบๆ "ตอนนายประลองกับหัวหน้า ฉันแอบยืนดูข้างหลังแล้วจำมาสองสามท่า เป็นไง พอไหวใช่ไหมล่ะ?"
ฉีเหมิ่งตาแทบถลน
แค่ดูครั้งเดียวก็จำได้แล้ว?
จะเป็นไปได้ยังไง?
มวยปาจี๋มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นนะ?
ตัวเขาเองยังต้องฝึกอยู่สี่ห้าปีถึงจะมีระดับสูงแบบทุกวันนี้ แต่ฉินเฟิงกลับบอกว่าดูแป๊บเดียวก็เป็นแล้ว?
"ฉันไม่เชื่อ นายต้องเคยฝึกมาก่อนแน่ๆ!"
ฉินเฟิงรู้ว่าเขาคงทำใจยอมรับไม่ได้แน่ๆ เลยไม่คิดจะอธิบายอะไรต่อ