เมื่อเห็นศัตรูกำลังโอบล้อมมาทางนี้ ฉินเฟิงไม่พูดเปล่า แบกร่างหลงเทียนเหย่ขึ้นแล้วหันหลังวิ่งหนีทันที
แถมเพื่อลดน้ำหนัก เขาเก็บไว้แค่ปืนกลมือหนึ่งกระบอก ของฟุ่มเฟือยอื่น ๆ เอาทิ้งหมด
ถ้าไม่มีผู้บาดเจ็บ ฉินเฟิงจะลองต่อสู้กับศัตรูให้ดู
ระหว่างนั้นก็จะได้เช็กด้วยว่าฝีมือการรบของหน่วยซีลหก นั้นเจ๋งแบบในหนังจริงไหม
แถมยังได้รู้อีกว่าความสามารถของวินเซนต์นั้นเป็นยังไง เทียบกับเลาฮุยแล้วใครเก่งกว่ากัน
เสียดายที่ตอนนี้มีผู้บาดเจ็บอยู่ สิ่งแรกของเขาคือทำให้หลงเทียนเหย่รอดชีวิต ไม่อย่างนั้นกลับไปแล้วจะหันหน้าไปทางไหนเผชิญหลงเจิ้นกั๋ว
คน ๆ นี้เขาเป็นคนพาออกมา งั้นก็ต้องพากลับไปให้ครบทั้งตัว
"มันจะวิ่งหนี!"
ทหารซีลคนหนึ่งเห็นฉินเฟิงสะบัดขาวิ่งเร็วจี๋ ก็อึ้งทันที
คิดว่าจะมีการต่อสู้สุดดราม่า ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว
นี่ทำให้พวกเขาเริ่มสงสัยในคำสั่งกำจัดจากบนลงมาเล็ก ๆ เพราะเอกสารระบุไว้อย่างละเอียดว่าอีกฝ่ายเป็นบุคคลอันตรายสุดขั้ว
ระดับความยากของภารกิจก็เป็นระดับ SSS สูงกว่าภารกิจก่อนที่พวกเขาลงไปแทรกแซงความวุ่นวายภายในประเทศหนึ่งในตะวันออกกลางอีกถึงหนึ่งระดับ
"ไล่!"
วินเซนต์กลับไม่แปลกใจเลยแม้แต่นิด
เขาเคยสืบเรื่องฉินเฟิงมาก่อน รู้ว่าอีกฝ่ายโกงเจ้าเล่ห์มาก
บนสมรภูมิ เจอศัตรูที่เก่งกว่าตัวเองมาก ๆ ทางเลือกที่ดีที่สุดก็คือหนี
แน่นอน วินเซนต์เชื่อว่าถ้าไม่มีคนบาดเจ็บคนนั้น ฉินเฟิงสูงโอกาสที่จะลองสู้กับพวกเขาสักชุด ลองเชิงกันดู ซึ่งนั่นคือความมั่นใจในความสามารถตัวเอง
ป่าไม้มีที่สูงต่ำสลับกัน แต่ฉินเฟิงวิ่งเร็วราวกับพื้นราบ ซึ่งมันก็ทำให้หลงเทียนเหย่ที่บาดเจ็บอยู่ข้างหลังสะเทือนจนเจ็บไม่ใช่เล่น