ในชีวิตทหารช่วงสั้น ๆ ของตัวเอง หลงเทียนเหย่เคยนึกภาพความตายอันรุ่งโรจน์กลางสมรภูมิไว้ถึง 100 แบบ
ก็ในเมื่อเป็นลูกชายของหลงเจิ้นกั๋วผู้บัญชาการเขตรบภาคตะวันตกเฉียงเหนือ เขาต้องมีจิตสำนึกพร้อมสละชีวิตเพื่อประเทศชาติอยู่ตลอดเวลา
แต่ไม่คิดว่าจะโดนล้อมอยู่ในป่าแห่งนี้ แถมถูกฝูงพวก 'พี่สาม' รุมทำร้าย
ตอนที่ศัตรูสองคนเล็งปากกระบอกปืนใส่หลงเทียนเหย่ก่อนคนอื่น เตรียมจะยิง
เสียงปืนดังขึ้นจากด้านไกล
ศีรษะทั้งสองพุ่งเป็นหมอกเลือด
แรงส่งของกระสุนพาร่างทั้งสองกระเด็นไปกระแทกพื้น
อามีราเห็นภาพนั้น รูม่านตาหดกระชับทันที ตะโกนลั่น "ทิศใต้! ทิศใต้ยังมีศัตรู!"
ทันทีที่พวกนั้นหันปากกระบอกปืน ร่างหนึ่งพุ่งทะยานในป่าเร็วดั่งสายฟ้า ปืนเล็กยาวในมือพ่นลูกไฟรัวไม่หยุด
แค่คนเดียวเท่านั้น แต่กลับยับยั้งไฟกลุ้มทีมงูเห่าทั้ง 7-8 คนไว้สนิท
"ตายซะแล้ว นั่นมันของอะไรวะ?"
เมื่อเห็นคนหัวแกะดำค่อย ๆ กระชับวง อามีราสั่งให้ลูกทีมเปิดไฟกลุ้มเต็มกำลัง
แต่ท่าทางการหลบของอีกฝ่ายลื่นไหลจนน่าฉงน ทุกครั้งล้วใช้ต้นไม้ ก้อนหิน และหญ้าสูงเป็นที่บังหลบกระสุนที่พุ่งเข้าใส่ได้
อามีราตกตะลึงจนค้าง ไม่เคยเห็นใครเดินก้าวหลบกระสุนได้อลังการขนาดนี้มาก่อน
บนสมรภูมินั้นมีเทคนิคพิเศษบางอย่างจริง ๆ ที่ใช้หลบการไล่ยิงได้
ตัวอามีราเองก็เคยอาศัยประสบการณ์และเทคนิค รอดพ้นจากการถูกศัตรูสองคนรุมจากแนวหน้ามาแล้ว
และนั่นคือทุนที่เขาภูมิใจที่สุดตลอดหลายปีที่ผ่านมา ไม่อย่างนั้นบนสูงจะมองงานใหญ่แค่หัวหน้าทีมงูเห่านี้ให้เขารับผิดชอบได้ยังไง