“สถานการณ์ก็คือแบบนี้แหละ”
“นายมีอะไรจะพูดไหม”
ฟังจบคำบรรยายของท่านผู้อำนวยการเฮ่อ ฉินเฟิงก็ตระหนักถึงความร้ายกาจของปัญหานี้
ตั้งแต่ภารกิจหมีรัสเซียครั้งก่อน เขาก็สังเกตเห็นแล้วว่าภูมิทัศน์ภายนอกเริ่มเปลี่ยนแปลงอย่างเงียบ ๆ
ใต้ผิวที่ดูกลมกลืนนั้น มีกระแสใต้น้ำคดเคี้ยวสารพัด
ใต้หมอกลง ไม่ว่าผีปีศาจแบบไหนก็อาจโผล่มาได้ตลอดเวลา
แต่เขาไม่คิดเลยว่า ตัวแรกที่กล้าแหงนหน้าขึ้นมาจะเป็นฝูงลิงที่เปลือยเปล่า
ฉินเฟิงพูดว่า “ผมคิดว่า นี่คือการลองน้ำ”
ท่านผู้อำนวยการเฮ่อพยักหน้า “เล่าต่อ”
ฉินเฟิง “กำลังของเรายิ่งแข็งแกร่งขึ้น การแข่งขันในอนาคตย่อมร้อนแรงขึ้นตาม พวกลิงเป็นแค่กองหน้าที่เปิดทาง มาแอบทดสอบท่าทีของเรา มีบางคนอยากใช้โอกาสนี้ดูว่าเราจะตอบสนองยังไง”
“เรื่องนี้ในตัวมันเองไม่ซับซ้อน แต่ที่จุดเวลาแบบนี้ การจัดการอาจจะยุ่งยากสักหน่อย”
“ถูกต้อง” ท่านผู้อำนวยการเฮ่อพูดอย่างจริงจัง “ที่ตั้งของเทือกเขาเหลาอูค่อนข้างพิเศษ พาดผ่านดินแดนของเรากับของฝ่ายนั้น และในประวัติศาสตร์เคยถูกฝ่ายตรงข้ามยึดครองไปช่วงหนึ่ง”
“แม้แต่หลังก่อตั้งชาติ พื้นที่แถบนั้นในนามก็เป็นของเรา แต่เพราะฐานะประเทศยังอ่อนด้อย ก็ไม่มีกำลังไปดูแลแถวนั้นจริงจัง”
“ก็เพิ่งจะได้คืนมาทั้งหมดหลังทศวรรษ 80 แต่เวทีโลกไม่ยอมรับ แถมยังจัดให้เป็นเขตพิพาท นี่แหละจุดที่ยุ่งยาก”
“ที่สำคัญ พวกนั้นใช้ชื่อว่ากวาดล้างคนร้ายติดอาวุธค้ายาเสพติด ใช้หัวข้อช่วยเหลือและสนับสนุนการรักษาความสงบในพื้นที่ เป็น ‘การกระทำที่ชอบธรรม’ นี่คือแกนของปัญหา”
พูดจบ เขามองไปยังฉินเฟิง เหมือนรอให้อีกฝ่ายแสดงความเห็นสักหน่อย
แต่ที่ไม่มีใครคาดคิด ฉินเฟิงกลับไม่เห็นด้วยหรือขัดข้องอะไร แล้วถามแทนว่าด้านบนคิดยังไง?
“ความคิดของพวกเราง่ายมาก ศัตรูต้องโดนตี เขาต้องเอาคืนมา ต้องแก้แค้นให้คนที่เสียเลือดเนื้อไป”