"ผมคัดค้าน!"
เที่ยงวันถัดมา ฉินเฟิงกับคณะกรรมการจัดการแข่งขันเพิ่งทานข้าวกลางวันเสร็จ กำลังเดินกลับมาที่ที่นั่งของตัวเอง
หัวหน้าหน่วยทหารโดดร่มแห่งกองพลอินทรีก็ลากแข้งเหลยไข่เหวินมา ตะโกนคัดค้านใหญ่
ผู้กำกับเห็นคนนี้เดือดขนาดนี้ ก็ถามด้วยความสงสัย "คุณคัดค้านอะไร?"
หัวหน้าหน่วยทหารโดดร่มพูดอย่างโมโห "ผมคัดค้านที่เหลยเป่าใช้วิธีการที่ไม่เหมาะสมในการแข่งขัน!"
"วิธีการที่ไม่เหมาะสมยังไง?"
"รอบประเมินสุดท้ายเริ่มตั้งแต่คืนวันเมื่อวาน ทีมอื่น ๆ ต่างฆ่าฟันกันสับหลีก ชี้เป็นชี้ตายกัน แต่พวกเหลยเป่าแหละที่สุดแสบ ทุกคนหาที่ซุ่มหลบหมด ไม่ยอมโผล่หัวให้เห็นสักคน!"
"แล้วไง?"
ผู้กำกับมองเขาด้วยหน้าเรียบนิ่ง ถามหาข้อเรียกร้อง
หัวหน้าหน่วยทหารโดดร่มอาละวาด "แล้วก็ควรหักคะแนนพวกเขา! พวกนั้นต่ำช้าเกินไป ถ้าทุกทีมที่เข้าแข่งเล่นแบบนี้หมด จะให้สู้กันยังไง งั้นทุกคนไปเล่นซุ่มกันเลยจะดีกว่า!"
เหลยไข่เหวินสองมือไพล่หลัง ทำหน้าเหมือนหมูตายไม่กลัวน้ำเดือด
ไม่ตอบไม่โต้ ทำท่าว่าจะให้ทำอะไรก็เชิญ
ฝั่งคณะผู้กำกับหลายคนเริ่มปรึกษาหารือกัน พร้อมเรียกภาพถ่ายวิดีโอจากการแข่งรอบก่อนมาดู
บนจอ ทุกทีมที่เข้าแข่งเดินตามเส้นทางที่กำหนด และเกิดการปะทะสู้รบกันอย่างดุเดือดระหว่างทาง
แต่พวกเหลยเป่ากลับเล่นนอกตำรา เลือกเส้นทางที่ค่อนข้างว่างคน แล้ววิ่งหนีตรงเข้าหน้าสุดกำลัง
เจอศัตรูก็หลบ ก็ซ่อน ถ้าจะไม่ต้องลงมือก็พยายามไม่ลงมือ จุดขายหลักคือมั่นคงเหมือนหมู่บ้านเก่า
และเมื่อทุกคนเห็นวิธีซุ่มกลบเกลื่อนของพวกเหลยเป่า รวมถึงชุดพรางตัวแบบโมดูลาร์ที่สวมใส่อยู่ก็ต่างทำหน้าแปลกใจ