ปัง ปัง ปังปังปัง...
เสียงปืนดังรัวต่อเนื่องไม่ขาดสายทั่วสนามยิง
หลี่เจียเซิ่ง, จ้าวเผิงเฟย, ฟางหมิ่น และหลงเทียนเหย่ ทั้งสี่คนทำการแข่งขันตามข้อกำหนด
คือภายในเวลาที่กำหนด ต้องยิงปืนล้างแม็กให้หมดด้วยท่ายืน ท่านอน ท่าคุกเข่า และการยิงเร็วขณะเคลื่อนที่
และเมื่อเห็นผลคะแนนรายบุคคล หลี่เจียเซิ่งก็ยิ้มแก้มปริถึงกับตาค้อน เพราะผลยิงของเขาดีที่สุดในสี่คน
นอกจากนัดเดียวที่ตกเก้าแต้ม เหลือทั้งหมดเข้าในสิบแต้มหมด
แต่พอดีที่หลี่เจียเซิ่งกำลังจะอวดผลงานให้ฉินเฟิงฟังเล่น ๆ สักหน่อย
กลับพบว่าฉินเฟิงไม่ใช้เวลาสั้นกว่าเท่านั้น แต่กระสุนทุกนัดเข้าสิบแต้มหมด นับได้ว่ายิงไม่มีพลาดเลยสักนัด
"จริงสิ หลี่เจียเซิ่ง เมื่อกี้นายกำลังจะบอกอะไรฉันนะ?"
ฉินเฟิงมองหลี่เจียเซิ่งที่สีหน้าเปลี่ยนจากตื่นเต้นเป็นหม่นหมอง แล้วอ้าปากแน่นิ่ง จึงถามอย่างงง ๆ
หลี่เจียเซิ่งก็ได้แต่เงียบ...
จ้าวเผิงเฟยยิ้มแล้วพูดว่า "ไอ้หนุ่มนี่ได้คะแนนดี เดิมทีอยากจะมาอวดแก แต่พอรู้คะแนนของแกปุ๊บ ก็เปิดปากไม่ออกแล้ว"
ฉินเฟิงหัวเราะฮ่า ๆ แล้วตบบ่าหลี่เจียเซิ่ง "น้องหลี่นะ สู้ต่อไปนะ ฉันเชียร์แกเต็มที่เลย พยายามต่อไป"
ท่าตบบ่านี้ บวกกับคำพูดแบบนี้ ทำให้หลี่เจียเซิ่งนึกย้อนกลับไปถึงสมัยอยู่หน่วยฝึกทหารใหม่ทันที
เพราะตอนนั้นที่หลี่เจียเซิ่งเพิ่งได้รับเลือกเป็นรองหัวหน้าหมู่ ฉินเฟิงก็เคยพูดกับเขาแบบนี้มาก่อน