“เป็นบ้าอะไร!”
“ให้ทีมประเทศเหยียนได้ที่หนึ่งไปอีกแล้ว!”
เวลาพลบค่ำ ภายในห้องทำการที่ยังเปิดไฟแห่งหนึ่งของคณะผู้จัดการแข่งขัน พลโทคิมชาวเกาหลีเดือดร้อนจนหน้าดำ
เพียงครึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้ การแข่งต่อสู้ตัวต่อตัวเพิ่งปิดฉากลง
ฉินเฟิง จ้าวเผิงเฟย และฉีเหมิ่ง ทั้งสามคนในนาทีสุดท้ายลงสนามในนามทีมประเทศเหยียน เอาชนะคู่ต่อสู้อย่างยากลำบาก และคว้าชัยชนะขั้นสุดท้ายมาได้สำเร็จ
สิ้นสุดการครองแชมป์อันดับหนึ่งในสาขาต่อสู้ตัวต่อตัวอันยาวนานของทีมอเมริกัน
ถ้าจะเทียบเป็นศัพท์ในวงการเกม ก็คือทีมประเทศเหยียนเป็นฝ่ายยุติสตรีคของอเมริกันซะนี่
พลโทคิมถามว่า “ตอนนี้คะแนนรวมเป็นยังไงบ้าง สามอันดับแรกเป็นทีมไหน?”
ประธานกรรมการรีบรายงาน “ปัจจุบันสามอันดับแรกคืออเมริกัน ประเทศเหยียน และหมีขั้วโลก”
พลโทคิมหน้าเย็นชา “แล้วทำไมประเทศเหยียนถึงไต่ขึ้นไปได้อันดับสอง คะแนนพวกเขากับอเมริกันห่างกันเท่าไหร่”
“ไม่ได้ห่างกันมาก คะแนนของสองฝ่ายต่อสู้กันแนบแน่นมาก” ประธานกรรมการตอบ
“แล้วทีมของเราอยู่อันดับเท่าไหร่”
“อยู่... อันดับ 6”
“อันดับ 6? ทำไมไปตกอยู่อันดับ 6 แล้วสองอันดับข้างบนเป็นใคร”
“ซากุระ กับนกยูง”
เป๊ะ!
พลโทคิมฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะเสียงดัง
ถ้าเป็นแค่สามอันดับแรกก็ยังพอรับได้ สุดท้ายฝีมือก็วางอยู่ตรงนั้น
แต่ซากุระเจ้าเล็กเจ้าน้อยมันมีสิทธิ์อะไรขี่คอประเทศจักรวาลอย่างพวกเขา?
แถมพวกกินแกงกะหรี่กลิ่นตัวเหม็นคลุ้งนั่นด้วย ทำไมยังไปได้เหนือพวกเขาอีก?
“นายเป็นประธานกรรมการยังไงกัน ตาด้านมาตลอดหลายวันนี้หรือไง?”
“ไม่รู้ช่วยเอียงให้หน่อยตอนจังหวะสำคัญ คะแนนของพวกเราก็ต้องอยู่เหนือพวกมันแล้วไม่ใช่เหรอ?”