"สวัสดีตอนเช้าครับ ทุกทีมมาพร้อมหน้ากันหมดแล้วใช่ไหม?"
เช้าวันถัดมา หัวหน้าทีมผู้เข้าแข่งขันจากทุกประเทศถูกเรียกรวมตัวกัน
ประธานกรรมการตัดสินก่อนจะประกาศกฎการแข่งขันรายการสุดท้ายของวันนี้ เขายังแซวมุกตลกเล็ก ๆ ตามที่ตัวเองคิดว่าฮา
"ช่วงหลายวันที่ผ่านมา ทุกทีมกินดื่มและพักผ่อนเป็นไงบ้าง คงโอเคกันถ้วนหน้านะครับ?"
"แย่!"
"พังยับ!"
"เละเทะไม่เป็นท่า!"
เสียงโห่ฮาดังระงมทั้งงาน ไม่มีทีมไหนให้เกียรติเขาเลยสักนิด
ฝ่ายจัดงานของเจ้าภาพเกาหลีแท้งกี๋ขมวดตาตี่ขึ้นเล็กน้อย แล้วหัวเราะแห้ง ๆ แก้สถานการณ์ไป
"ดูท่าทุกทีมคงมีอาการเหนื่อยล้าปรับตัวไม่ทันกันบ้างเล็กน้อย? ไม่เป็นไรครับ วันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้ว ด้านล่างผมจะประกาศรายการทดสอบและข้อกำหนดการแข่งขัน"
"รายการสุดท้าย เหมือนกับทุกครั้งที่ผ่านมา เป็นรายการที่มีสัดส่วนคะแนนสูงที่สุด เนื้อหาคือ การกู้ภัยต่อต้านการก่อการร้ายบนเรือสำราญกลางทะเล"
เมื่อได้ยินเนื้อหาการแข่งขัน ฉินเฟิงกับเก๋อจื้อหย่งทั้งคู่ขมวดคิ้วขึ้น แอบดีใจในใจ
เพราะก่อนเดินทางมาที่นี่ ทั้งสองได้ไปขอฝึกพิเศษเรื่องนี้กับกองบัญชาการเยียนจิงโดยเฉพาะ
ถึงแม้อันหนึ่งจะอยู่บนทะเล อีกอันจะอยู่บนบก แต่หลักการก็เหมือนกัน
ทั้งหมดเป็นการทดสอบความสามารถในการรับมือเหตุการณ์ฉุกเฉินของกองกำลังปกติ
แม้แต่ละประเทศจะมีหน่วยรบพิเศษของตัวเอง แต่กำลังพลหน่วยรบพิเศษมักมีจำกัด
ดังนั้นเมื่อเกิดปัญหาในช่วงแรก ปกติจะคัดคนที่มีความสามารถปรับตัวเฉียบพลันจากกองกำลังปกติออกไปรับมือก่อน
หากแก้ไม่ได้จริง ๆ หรือเกินขีดความสามารถ ถึงจะแจ้งให้คนหน่วยรบพิเศษเข้ามา
ส่วนทีมเข้าแข่งขันอื่น ๆ ก็แทบไม่มีสีหน้าเปลี่ยน ในนั้นมีหลายคนที่เคยมาร่วมแข่งขันมาก่อน
จึงรู้ว่ารายการสุดท้าย ไม่ก็การฝึกประลองต่อสู้ ฝ่าฝืนขึ้นเกาะ ไม่ก็การค้นหากู้ภัยต่อต้านการก่อการร้าย หรือไม่ก็การล้อมปราบร่วมกัน ล้วนเป็นรายการแข่งขันคลาสสิกที่สุด