"นี่แปลว่าไง"
ใบหน้าของฉินเฟิงแสดงความตกใจออกมาพอดิบพอดี
ส่วนหลี่เจียเซิ่งกับฉีเหมิ่งต่างแค้นจัด พยายามจะเข้าไปใกล้แต่ก็ถูกปากกระบอกปืนของอีกฝ่ายบังคับให้ถอย
หลางคุนชี้ปืน สายตาจ้องฉินเฟิงไม่วางตา "แกไม่ใช่คนของเฉียงนักพนันแน่นอน ถ้าเฉียงนักพนันรู้จักคนเก่งระดับแก เขาคงไม่อึดอัดมาถึงวันนี้!"
"ไอ้นั่นติดหนี้เต็มตัว ยืมเงินกินดอกจนครบทุกเจ้า มันจะใจดีให้เงินแกสี่แสนให้มารับผมกลับได้ยังไง"
"บอกมา แกเป็นใคร แล้วเข้ามาใกล้ผมทำไม"
ฉินเฟิงถามกลับ "แล้วนายว่า ฉันน่าจะอยู่ฝ่ายไหน"
หลางคุนขมิบตา "ฉันว่าแกน่าจะเป็นตำรวจมากกว่า สายสืบสวนอาชญากรรม หน่วยปราบยาเสพติด หรือตำรวจปราบยาเสพติดฝั่งแผ่นดินใหญ่"
ฉินเฟิงเปิดไพ่ตรง ๆ "ฉันจากหน่วยปราบมาเฟีย"
หลางคุนถาม "แกมาเล็งผมไว้ทำไม"
ฉินเฟิง "พ่อนายคือจิ่วเมี่ยนโฟ นายว่าฉันมาทำอะไรล่ะ"
หลางคุน "แกจะเอาผมเป็นเหยื่อล่อ เข้าใกล้เขา เพื่อจับตัวได้ในตอนทำการซื้อขาย แล้วเลื่อนยศขึ้นเงินเดือนขึ้น?"
ฉินเฟิง "ก็อาจเป็นเพราะอยากกำจัดภัยให้ประชาชน แบบนี้ไม่จำเป็นต้องหวังผลตอบแทนก็ได้"
ในที่สุด หลางคุนก็พิจารณาอยู่พักหนึ่งแล้ววางปืนในมือลง
หลี่เจียเซิ่งกับฉีเหมิ่งพุ่งเข้ามากดตัวเขาทันที แต่ฉินเฟิงยกมือห้ามทั้งคู่
"ปล่อยเขาไป"
"แต่หัวหน้า......"
"ไอ้นี่ไม่มีพลังคุกคามอะไร ปืนมันไม่มีกระสุน"
หลี่เจียเซิ่งงงงวย หยิบปืนจากมือหลางคุนมาดู ซองกระสุนว่างเปล่าจริง ๆ
ตอนนั้นเอง หลางคุนหัวเราะออกมา หัวเราะอย่างสมใจ
ฉีเหมิ่งฟาดท้ายปืนเข้าที่หัวเขาหนึ่งที
"หัวเราะอะไร"
"ผมหัวเราะที่พวกแกเป็นตำรวจ งั้นผมก็ไม่ต้องกังวลอีกต่อไป"
หลางคุนไม่รู้สึกเจ็บเลยแม้แต่นิด กลับยิ้มแฉ่งพูดต่อ "ถ้าพวกแกเป็นคนของพี่ชายผม หรือคนที่พ่อผมส่งมา ผมจริง ๆ ไม่กล้าอยู่ด้วยหรอก เพราะผมไม่รู้เมื่อไหร่จะโดนพวกแกขาย"