หลายวันต่อมา ฉินเฟิงถูกจำกัดให้อยู่ภายในรัศมีกิจกรรมที่กำหนด
ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่เคยได้เห็นหน้าตาที่แท้จริงของจิ้วเหมี่ยนฝัวเลยสักครั้ง
ข้อนี้ตรงกับข้อมูลสืบราชการลับทุกประการ — จิ้วเหมี่ยนฝัวเป็นพวกที่ระวังตัวสุด ๆ จริง ๆ
ช่วงวันนี้ ฉินเฟิงกับหลางคุนเจอกันก็ไม่บ่อยนัก แต่เขาได้แอบมองพี่ใหญ่ทั้งหลายของหลางคุนผ่านหน้าต่างมาแล้วหลายคน
พี่ใหญ่ทั้งสามคนถูกเรียกตัวกลับมาทีละคน น่าจะต่างคนต่างมีงานของตัวเองอยู่ข้างนอก ประเภทที่ไม่มีคำสั่งเรียกก็ห้ามกลับ
ฉินเฟิงสังเกตเห็นว่า ทั้งสามคนเมื่อเจอหลางคุนแล้ว สีหน้าล้วนเหมือนอยากกัดกินเขาให้หมดสิ้น ลอกหนังดึงเอ็นให้ได้ในทันที
ก็เพราะการที่คน ๆ นี้โผล่มา คือการต่อชีวิตให้เฒ่าเจ้าของบ้าน ตราบใดที่จิ้วเหมี่ยนฝัวยังมีชีวิตอยู่ เขาก็จะกดขี่คนทั้งสามได้ตลอดไป
แถมแม้ในท้ายที่สุดเฒ่าผู้นั้นจะไม่ตาย ฝืนหายใจยื้อจนตายเพราะชราภาพ หลางคุนก็ยังจะได้แบ่งมรดกก้อนใหญ่ไป ฉะนั้นทั้งสามคนจึงเกลียดหลางคุนอยู่ในใจโดยธรรมชาติ
แต่เชียงละ ฉินเฟิงกลับจับได้ในสายตาของคนพวกนี้ว่า มัน 'แสดง' มากจนเกินจำเป็น
เที่ยงวัน ฉินเฟิงนั่งบนโซฟาในห้องดูโทรทัศน์ฆ่าเวลา กระหายก็จิบน้ำอัดลมสักสองสามอึก
สภาพของเขาชิลสุด ๆ ไม่เหมือนคนมาปฏิบัติภารกิจแฝงตัวเลยแม้แต่นิด กลับเหมือนมาพักผ่อนอยู่โรงแรมเสียมากกว่า
ถ้าเป็นคนอื่น ถูกจำกัดพื้นที่ติดกันหลายวันแบบนี้ อาจจะหวาดกลัวจนใจสั่นไปแล้ว กลัวว่าตัวเองจะโดนเปิดโปง แต่ฉินเฟิงไม่รู้สึกอย่างนั้นเลย