“ตามสบาย!”
“ตรง!”
“แยกเท้า...”
สนามฝึก หมวดสี่กำลังฝึกท่าตามคำสั่ง
การฝึกตามคำสั่งคืออะไร ก็คือเมื่อได้ยินคำสั่งจากผู้บังคับบัญชา ก็ต้องทำท่าทางให้สอดคล้อง
เช่น ตามสบาย ตรง หันซ้ายหันขวาเทียบแถว ฯลฯ
เรื่องพวกนี้ จริง ๆ แล้วคนส่วนใหญ่เคยผ่านกันมาตอนเรียนรด. หรือเข้าค่าย
แค่เมื่อเทียบกับการฝึกแบบขอไปทีตอนเรียน การฝึกทหารจริงต้องเข้มงวดกว่ามาก
“หันขวาจัด มองตรง...หน้า!”
เฉินซานสี่กลับท่าช้าไปนิดเดียว
โดนจ้าวเผิงเฟยอัดใส่หน้ากลาง ลั่นใส่ชุดใหญ่
คำด่าต่าง ๆ นานา กระหน่ำใส่หน้าเฉินซานสี่ แทบจะพ่นใส่จนอีกฝ่ายสลบ
เห็นได้ชัดว่า ไม่ไว้หน้าเพื่อนร่วมบ้านเกิดแม้แต่นิดเดียว
จ้าวเผิงเฟยกวาดตามองทุกคน อบรมด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด
“แค่ฟังคำสั่งแล้วทำท่าตาม เรื่องที่แม้แต่เด็กอนุบาลยังทำได้ง่าย ๆ พวกนายยังทำไม่ได้! พวกนายหัวไม้กันรึไง?”
“ไอ้พวกที่แยกซ้ายขวาไม่ออกเมื่อกี้ ท่าทางไม่ได้มาตรฐาน ปฏิกิริยาช้า ฉันไม่พูดถึงแล้ว”
“แต่จากนี้ไป ใครโดนฉันจับได้อีกที โดนวิดพื้นสิบที!”
ทุกคนใจหายวาบ ประสาทที่ตึงอยู่แล้วก็ยิ่งตึงเครียดกว่าเดิม
“ขวา...หัน!”
เมื่อได้ยินคำสั่ง ทุกคนใช้ส้นเท้าขวาเป็นแกนทันที
ส้นเท้าขวาและฝ่าเท้าซ้ายออกแรงพร้อมกัน หมุนตัวไปทางขวาเก้าสิบองศา
จากนั้น เท้าซ้ายใช้ทางลัดย่อมาชิดเท้าขวาอย่างรวดเร็ว แล้วกระทบส้นเกิดเสียงดัง แปะ
อืม ยังดี หาเรื่องติไม่ได้
จ้าวเผิงเฟยหน้านิ่งไม่แสดงอารมณ์ ออกคำสั่งต่อไป
“ครึ่งขวา...หัน!”
ทุกคนทำตามมาตรฐานเมื่อกี้ หันไปทางขวาสี่สิบห้าองศา
ออกคำสั่งต่อเนื่องสี่ห้าครั้ง ก็ไม่มีปัญหาอะไร
ดังนั้น จ้าวเผิงเฟยจึงเตรียมยกระดับความยาก
เขาออกคำสั่งเร็ว ๆ ติดต่อกันหลายครั้งก่อน แล้วก็เบรกกะทันหัน
“ซ้าย...”
จ้าวเผิงเฟยจงใจลากเสียงยาว
แต่คำว่า “หัน” ยังไม่ทันหลุดปาก เฉินซานสี่กับอีกสองคนก็หันตัวมาก่อนแล้ว