"ผู้หมวด! ทหารที่ผมดูแลนี่เจ๋งไหม เจ๋งไหม?"
เก๋อจื้อหย่งเพิ่งจะจุดบุหรี่หัวจื่อได้ยังไม่ทันไร ก็ถูกน้ำลายที่กระเด็นมาจากการพูดของจ้าวเผิงเฟยดับไฟเสียก่อน
เขาฟาดไฟแช็กลงบนโต๊ะด้วยความหงุดหงิด จ้องมองจ้าวเผิงเฟยที่ได้ใจเต็มที่
"ตั้งแต่กลับมาเมื่อกี้ จนถึงตอนนี้ แกถามฉันมาแปดรอบแล้วนะ!"
"แกไม่รำคาญ แต่ฉันรำคาญแล้ว!"
จ้าวเผิงเฟยยิ้มแป้น หยิบบุหรี่หัวจื่อบนโต๊ะขึ้นมาหนึ่งมวน คาบไว้ในปากแล้วจุด
จากนั้นก็ยัดไฟแช็กใส่กระเป๋าตัวเองอย่างหน้าตาเฉย
นี่มันตีเนียนขโมยของ! สูบบุหรี่ของฉันแล้วยังลักไฟแช็กไปอีก!
เก๋อจื้อหย่งกระตุกขมับ แต่ก็โมโหไม่ขึ้นจริง ๆ
"พอแล้ว เปลี่ยนเรื่องคุยเถอะ"
"รายงานความคืบหน้างานช่วงนี้มาหน่อย?"
"ผู้หมวด ผมขอสูบบุหรี่ให้หมดก่อนได้ไหมครับ?"
จ้าวเผิงเฟยคาบบุหรี่ไว้ พลางเกาหัวอย่างเขิน ๆ
ที่จริงแล้วจะมีใครรายงานผู้บังคับบัญชาแบบสบาย ๆ เกรงใจเขาแบบนี้บ้าง
เก๋อจื้อหย่งกลับไม่สนใจเลย: "แกพูดไปเถอะ พวกเราไม่ใช่คนอื่นไกลหรอก"
"ครับ"
จ้าวเผิงเฟยรีบสูดบุหรี่เฮือกใหญ่จนถึงก้นกรอง จากนั้นเปิดสมุดบันทึกงานแล้วเริ่มรายงานสถานการณ์งาน
เก๋อจื้อหย่งฟังจบก็พยักหน้า พร้อมให้คำวิจารณ์และข้อเสนอแนะในการปรับปรุง
"ถึงแม้ว่าหมวดของนายจะมีต้นกล้าที่ดี แต่การดูแลทหารต้องทำให้เสมอภาคเท่าเทียมกัน
กองทัพเป็นกลุ่มก้อนเดียวกัน มีเพียงการที่ทุกคนยอดเยี่ยมไปด้วยกัน ถึงจะเป็นการยอดเยี่ยมที่แท้จริง และพิสูจน์ความสามารถในการดูแลทหารของนายได้"