ผ่านไปหลายวัน เขตการทหารภาคตะวันตกเฉียงใต้ กองพันผสมดาบเหล็ก
นายทหารการเมืองกัวไห่เทาขับรถออกตระเวนตรวจแวะกองร้อยล่าง ๆ ทุกหน่วย
เมื่อมั่นใจว่าสถานการณ์การฝึกและความเป็นระเบียบเรียบร้อยในพื้นที่กองพันไม่มีปัญหาอะไร จึงกลับเข้าสำนักงานกองพันอีกครั้ง
พอเดินกลับเข้าไปในสำนักงาน ก็เห็นเก๋อจื้อหย่งคาบบุหรี่ นั่งเขียนรายงานงานด้วยหน้าตาบูดบึ้ง
กัวไห่เทามองท่าทางแบบนั้นแล้วก็ถามด้วยความสงสัย "ทำหน้าเหมือนโลกจะแตกไปได้ เมียชกเหรอ หรือว่ามีเรื่องอะไร?"
เก๋อจื้อหย่งวางปากกาลงบนโต๊ะฟาดเสียงดัง แล้วกลืนตาใส่เขาราวกับผู้ชายวัยกลางคนที่ชีวิตไม่ไปไหน ก่นด่าไม่พอใจว่า "กัวไห่เทา นายยังมาพูดจาซ้ำเติมฉันอีกรึไง?"
"ระหว่างเราสองคน ใครเป็นผู้บังคับฝึกกันแน่ ใครดูแลเรื่องความคิดกันแน่?"
"ฉันนั่งเขียนรายงาน อนุมัติเอกสาร สอนวิชาการเมืองให้ทหาร นายดันไปแย่งงานฝึกไป มันสมเหตุสมผลรึเปล่าล่ะ?"
กัวไห่เทาชงชาให้ตัวเองแก้วหนึ่ง แล้วหัวเราะฮะฮะ "ไม่สมเหตุสมผลตรงไหน? ก่อนหน้านี้นายก็ยังตำหนิฉันอยู่เรื่อยเลยว่า หลบอยู่แต่ในสำนักงานกินแอร์ชิล ๆ สบายดี มีแต่ปากเก่ง ไม่เป็นผู้บังคับทหาร"
"ตอนนี้เราสลับบทบาทกัน ให้นายมาลองทำงานของฉัน ฉันแทนที่นายไปลงลึกถึงฐาน วัน ๆ ได้แต่สำลักฝุ่นกลืนดิน นายยังไม่ยอมใจรึไง?"
"เล่าให้ฟัง!" เก๋อจื้อหย่งพูดไม่เป็นท่า "ที่ปล่อยให้นายไปก่อนหน้านี้ ก็เพราะตัวเองบาดเจ็บจนนำทหารไม่ได้ แต่ตอนนี้ฉันหายดีแล้ว นายยังให้ฉันมัวนั่งแช่อยู่ในสำนักงาน ฉันจะนั่งติดได้ยังไง?"
เห็นเก๋อจื้อหย่งบ่นอู้อี้เต็มท้อง กัวไห่เทาก็ยอมเสีย "ได้ได้ งั้นนายช่วยจัดการเอกสารพวกนี้ให้จบ สัปดาห์หน้าเราค่อยกลับมาสลับกันใหม่ แบบนี้ก็ได้ใช่ไหมล่ะ?"