นอกห้องไอซียู ลวี่ฉงรู้สึกหนักอกไม่ใช่เล่น
เก๋อจื้อหย่งกำหนัดแน่นจนข้อนิ้วขาว ดวงตาแดงกล้ำไปด้วยความตึงเครียดและห่วงใย
เข้าไปในห้องไอซียูไม่ได้ พวกเขาทำได้แค่ยืนอยู่ที่ระเบียงแล้วมองเข้าไปข้างในผ่านกระจก
ไม่ถึงหนึ่งนาที หมอก็เชิญพวกเขาออกมา เก๋อจื้อหย่งรี่เข้าไปเหมือนคนจมน้ำที่เห็นฟางกู้ชีวิต
"หมอคะ ตอนนี้เขาเป็นยังไงบ้าง ยังช่วยได้ไหม ยังตื่นได้อีกไหม"
"พวกคุณ...เป็นครอบครัวของผู้ป่วยหรือเปล่า"
ออกมาถึงด้านนอก หมอถอดผ้าปิดปาก แล้วถามขึ้น
ลวี่ฉงอธิบายว่า "เขาเป็นลูกน้องผม เท่ากับเป็นครอบครัวของเรา ตอนนี้อาการของเขาเป็นยังไงบ้าง"
หมอมองทั้งสองอย่างจริงจัง "อาการของผู้บาดเจ็บแย่มาก ตัวเขาบาดเจ็บหนักอยู่แล้ว บวกกับสมองได้รับความเสียหายบ้าง ถ้าไม่ได้ใช้วิธีการรักษาแบบพิเศษ กลัวว่าจะไม่รอดมาถึงห้องผ่าตัดด้วยซ้ำ"
"เราผ่าตัดกันต่อเนื่องกว่าสิบชั่วโมงกว่า ๆ กว่าจะรักษาชีวิตเขาไว้ได้แบบหวุดหวิด แต่ตอนนี้ยังไม่พ้นขีดอันตราย ต้องเฝ้าสังเกตต่อไป"
"หมอคะ ช่วยพูดตรง ๆ เลยได้ไหม เขาจะตื่นเมื่อไหร่ ใช้เวลาฟื้นตัวนานแค่ไหน จะกลับไปรับราชการทหารได้อีกไหม"
พอได้ยินคำพูดของเก๋อจื้อหย่ง คิ้วหมอก็ขมวดทันที
"พวกคุณฟังไม่เข้าใจที่ผมพูดหรือเปล่า สมองของเขาได้รับความเสียหาย สมองคืออวัยวะที่ประณีตที่สุดของร่างกายมนุษย์"
"ตอนนี้ มันไม่ใช่ประเด็นว่าเขาจะกลับไปรับราชการได้หรือไม่ แต่เป็นประเด็นว่าเขาจะยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า"
"หรือจะพูดอีกอย่าง แม้จะรอดชีวิต ต่อไปชีวิตเขาจะดูแลตัวเองได้หรือไม่ และใครจะเป็นคนดูแล"