“ขาโดยสารปลายทาง สถานีห้างสรรพสินค้า xx กรุณายืนให้มั่นจับให้ดี ลงรถโปรดใช้ทางม้าลาย......”
พร้อมเสียงปลดลมฟิ้ว รถเมล์ที่จอดอยู่หน้าป้ายก็เปิดประตู
สถานีนี้อยู่ใจกลางเมือง ผู้โดยสารที่ลงจึงเยอะเป็นพิเศษ
ระหว่างที่คนทั้งหญิงทั้งชายไหลออกจากรถ หนุ่มผิวดำที่แฝงตัวอยู่ในฝูงชนก้มหมวกแก๊ปลงอีกเล็กน้อย สีหน้าดูตื่นกลัวไม่เบา
เมื่อหนุ่มคนนั้นแทรกตัวออกมาจากกลุ่มคนแล้วก็เหลียวซ้ายขวามอง พอเห็นทหารติดอาวุธที่ลาดตระเวนอยู่บนลานกว้างก็สบถด่ากระฉับกระเฉงทันที แล้วจะหันไปเดินทางอื่น
แต่เพิ่งก้าวได้ไม่กี่ก้าว เสียงตวาดเย็นชาก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“หยุด! ห้ามขยับ!”
หนุ่มตัวสั่นกลัวจนตัวโยน รีบสะบัดขาหนีทันที
แต่แล้วเงาร่างหนึ่งก็พุ่งเข้าใส่จากข้างหลัง เตะลอยตัวจนล้มคว่ำ ตามด้วยการจับกุมแบบมืออาชีพเต็มรูปแบบ กดเจ้าตัวลงกับพื้น
“ค้นตัวมัน!”
ถานเสี่ยวเชียนคุกเข่ากดที่หลังหนุ่มคนนั้น แล้วยกศอกล็อกแขนไว้
นักสู้ฝ่ายน้ำเงินสองคนที่รับผิดชอบลาดตระเวนแถวห้างฯ พอเห็นเหตุการณ์ก็รีบพุ่งเข้ามาช่วยค้นตัว
แล้วก็ค้นออกมาจากตัวไอ้นี่ได้ทั้งโทรศัพท์ 2 เครื่อง กระเป๋าสตางค์ 3 ใบ
“หัวหน้าถาน อีกแล้ว นักเลงขโมย...”
“บ้าเอ๊ย!”
ถานเสี่ยวเชียนด่าหยาบคายเสียงหนึ่ง แล้วเดินเข้าไปหัวโขกหัวไอ้ขโมยซะเต็มแรง
“ส่งสถานีตำรวจ!”
“รับทราบ!”
ทหารสองคนคุมนักโจรไปส่งสถานีตำรวจ
เพราะที่นี่เป็นย่านคนพลุกพล่าน การกระทำของถานเสี่ยวเชียนจึงดึงดูดคนมาดูรอบตัวเป็นจำนวนมาก
เมื่อทุกคนรู้ว่าเป็นการจับขโมย ก็ตบมือปรบมือกันสนั่น