"น่าสนใจอยู่เรื่อยนะ~"
สำนักงานใหญ่ ภายในห้องทำงานห้องหนึ่ง
เฮ่อหย่งฟังรายงานจากลูกน้อง สิบนิ้วประสานไว้ข้างหน้า มุมปากแลบรอยยิ้มขึ้นโดยไม่รู้ตัว
พอลูกน้องรายงานจบ ก็ยื่นเอกสารที่จัดระเบียบไว้ให้เป็นลายลักษณ์อักษร แล้วถามว่า "ท่านผู้อำนวยการ ปัญหาเรื่องเสบียงทางการทหารของกรมเสริมกำลัง กำลังถูกแก้ไขทีละขั้น"
"แต่ตามระเบียบวินัยของกองทัพ การยืมกระสุน ลูกปืนใหญ่ อุปกรณ์อาวุธ เชื้อเพลิง และบุคลากรเทคนิคโดยไม่ผ่านความเห็นชอบและอนุญาตจากผู้บังคับบัญชาข้างบน ถือเป็นความผิดระเบียบร้ายแรง"
"บุคลากรที่เกี่ยวข้องทั้งหมด ต้องการให้ลงโทษจริงจัง หรือเรียกมาพูดคุยตักเตือนแบบปากเปล่า หรือออกหนังสือเตือนดี?"
เฮ่อหย่งแกล้มเอกสารไปมาอย่างไม่ใส่ใจ แล้วถามว่า "คนที่ละเมิดระเบียบ อยู่ในนี้หมดเลยเหรอ?"
ลูกน้องพยักหน้า "ครับ"
เฮ่อหย่งถามต่อ "แล้วคนที่อยู่อย่างเคร่งระเบียบ ไม่ช่วยใครเลยล่ะ?"
ลูกน้องอึ้งไป "อ๋อ...... ชั่วคราว ยังไม่ได้จดบันทึกไว้ครับ"
เฮ่อหย่งปิดเอกสาร แล้วโยนกลับคืน "พวกคนที่อยู่ในนี้ ค่อยหาโอกาสเรียกมาตักเตือนแบบปากเปล่าสั้น ๆ ซักครั้ง ให้เป็นอย่างต่อไปไม่ทำอีกก็พอ ส่วนคนที่มองเป็นเรื่องของคนอื่น ไม่เกี่ยวไม่เอา เอาชื่อกับตำแหน่งจดไว้ให้หมด"
"ต่อจากนี้ถ้าทำงานมีรูรั่ว ย้ายออกได้ก็ให้ย้ายออก ย้ายไปทำงานทหารพลเรือนได้ก็ให้จัดการย้ายล่วงหน้าไปเลย"
"อะไรนะครับ?"
ลูกน้องตัวแข็งค้าง สมองยังหมุนไม่ทัน
ตามหลักแล้ว คนที่ละเมิดระเบียบต่างหากที่ควรถูกลงโทษตักเตือน
แต่ทำไมตอนนี้กลับกันเป๊ะ คนที่ไม่ได้ร่วมด้วยช่วยกลับร้าย ส่วนคนที่ร่วมด้วยช่วยกลับถูกจับหนักแต่วางเบา?
เฮ่อหย่งก็ไม่อธิบายอะไร สั่งการจบก็ให้ลูกน้องออกไป