ไม่ได้งั้นเหรอ?
สีหน้าของเจียงซานเปลี่ยนไป
ไม่คิดว่าเด็กหนุ่มคนนี้จะยากต่อการจัดการถึงเพียงนี้!
ในสถานการณ์ปกติ เมื่อมีคนมากมายมองอยู่แบบนี้ ก็ย่อมต้องเกรงใจหน้ากันบ้าง แต่ฉินเฟิงกลับท่าทีแน่วแน่เด็ดขาด
อารมณ์ร้อนของอู๋หงกางพุ่งขึ้นมาทันที เพิ่งจะเอ่ยคำหยาบสองประโยค เจียงซานก็รั้งตัวไว้ทัน
เรื่องนี้พวกเขาก็ไม่ได้มีเหตุผลอะไร ยิ่งไปกว่านั้น เจียงคุนเผิงอีกสามคนยังโดนจับตัวมาได้ต่อหน้า
ตอนนี้พยานบุคคลและพยานวัตถุครบเครื่อง ถ้าเรื่องใหญ่ขึ้นไปถึงข้างบนจะยุ่งยากแน่
เห็นผู้บังคับบัญชาอันดับหนึ่งกับอันดับสองของกองร้อยสัตว์ร้ายถูกเด็กหนุ่มคนเดียวกดดันจนติดอยู่กับที่
ทหารเรือและทหารบกที่มามุงดูต่างตึงเครียดขึ้นในใจ ราวกับตระหนักได้ว่ากองทัพบกตะวันตกเฉียงใต้ที่เดินทางมาไกลนี้ ไม่ใช่ขนมเยลลี่รสผลไม้รสหวานแบบที่คิด
ข้อนี้ดูออกได้จากออร่าอันทรงพลังที่แผ่ออกมาจากนายทหารหนุ่มผู้นำทีมคนนี้
"งั้นนายอยากจัดการยังไง..." เจียงซานในฐานะฝ่ายที่เป็นผู้รับเหมา จึงตัดสินใจจบเรื่องให้ราบคาบ
"ฉันไม่มีข้อเรียกร้องอื่น" ฉินเฟิงพูด
"งั้นความหมายของนายคือ?"
"พวกนายนี่ มีอะไรกินไหม?"
"??"
ฉินเฟิงอธิบายว่า "นั่งเครื่องบิน นั่งรถบัส เดินทางมาไกลขนาดนี้ ผมกับลูกน้องหิวโซจะตายอยู่แล้ว ยืมโรงอาหารใช้หน่อยได้ไหม พวกเราเอาบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปมาเอง ขอแค่ยืมแก๊สสักนิด"
พูดจบ เขาก็ให้ปล่อยตัวเจียงคุนเผิงทั้งสาม
คราวนี้ถึงตาอู๋หงกางที่อึ้งงงไม่ทันตั้งตัว
เขานึกว่าไอ้คนนี้จะยื่นข้อเรียกร้องอะไรเกินงามสักอย่าง
ปรากฏว่าแค่ขอยืมโรงอาหารต้มบะหมี่ แถมยังเอาอาหารมาเองอีก
นี่...