เหลือเวลาอีกเพียง 12 ชั่วโมงก่อนการซ้อมรบจะเริ่มต้น
ที่สำนักงานของหม่านสงจื้อ ในฐานทัพกลางทุ่งหญ้า
เสนาธิการข่าวกรองกำลังรายงานสถานการณ์ฝ่ายแดงให้เขาฟัง
"กราบทูล... เอ๊ะ ไม่ใช่ รายงานครับผู้บังคับการฯ ฝ่ายแดงออกเดินทางแต่ยังไม่สว่างด้วยรถไฟ แบ่งเป็นหลายรุ่นเคลื่อนไปยังจุดที่กำหนดของการซ้อมรบ คาดว่าจะถึงในอีก 3 ชั่วโมง"
"แบ่งหลายรุ่น?"
หม่านสงจื้อยิ้ม "ดูท่าพวกเขาคงไปขอคำแนะนำจากสองกองพลน้อยก่อนหน้าแล้ว ระวังตัวถึงขนาดนี้ แปลว่ารู้ตัวแล้วว่าเราจะซุ่มโจมตีพวกเขาสินะ"
เสนาธิการข่าวกรองถามว่า "ผู้บังคับการฯ อีกฝ่ายมองทะลุแผนของเราแล้ว ต้องสั่งถอนกำลังหรือไม่ครับ"
หม่านสงจื้อโบกมือใหญ่ๆ "ไม่จำเป็น รู้แล้วมันจะเป็นยังไง? ที่นี่คือแดนของเรา จะมาซ้อมรบก็หนีรถไฟไม่พ้น ถือว่าให้ของขวัญเปิดปีที่สวยงามไปเลย"
"แต่ฉันคาดว่าพวกเขาน่าจะลงรถกันก่อนถึงสถานีหนึ่ง นายไปประสานจัดการเรื่องนี้ด้วย"
"รับทราบครับ"
"แล้วอีกเรื่อง..."
หม่านสงจื้อหรี่ตาถามว่า "คนของกองพันผสมดาบเหล็ก หาเจอรึยัง?"
เสนาธิการข่าวกรองส่ายหัว "ผู้บังคับกองพันของหน่วยนี้จ๋าวมาก ดูเหมือนจะเริ่มออกเดินทางมาแล้วตั้งแต่สองวันก่อน แถมยังแตกหน่วยเป็นกลุ่มเล็กเคลื่อนที่ ติดตามได้ยากมาก"
"แต่ผมเชื่อว่าพวกเขายังไม่น่าจะเข้าพื้นที่ซ้อมรบ ไม่อย่างนั้นดาวเทียมของเราต้องจับตำแหน่งได้แล้ว"
หม่านสงจื้อเคาะปลายปากกาในมือ ยิ้มแล้วพูดว่า "กองพันนี้ชอบใช้แทคติกตัวตุ่น มุดลงใต้ดินซ่อนตัวมิดชิด แล้วรอจนทุกคนลืมมันไป ค่อยพุ่งออกมาจากดินกัดเอาหนึ่งคำ"
"ถ้าเป็นหน่วยลาดตระเวนธรรมดา อาจจะเอาไม่อยู่จริงๆ ก็ได้"
"แต่เสียดายนะ ในมือฉันมีทั้งกองร้อยลาดตระเวน แถมยังมีสองหมู่รบพิเศษ ขอแค่พวกมันเงยหัวขึ้นแม้แต่นิดเดียว ก็ไม่มีโอกาสอีกแล้ว"
จากนั้นเขาก็สั่งให้เสนาธิการข่าวกรองส่งต่อคำสั่งลงไป
ด้านหนึ่ง ให้ตรวจตราด้วยดาวเทียมต่อไป จับตาการเคลื่อนไหวของกองกำลังหลักฝ่ายแดง