“นายบอกฉันว่าฆ่าคนร้ายตายไปแล้ว?”
“ใช่!”
ในห้องบัญชาการ บนโต๊ะทำงานของพิม คานมีภาพถ่ายวางเรียงอยู่ไม่กี่ใบ
ในภาพเหล่านั้น ลูกน้องของแมวเทาโดนจับแขวนคอขึ้นฟ้าเป็นครั้งที่สองแล้ว
ต่างจากคราวก่อนตรงที่คราวนี้ไม่มีใครตายเลยสักคน แต่ก็ถูกตบตีจนเกือบขาดใจไปเหมือนกัน
ซะงั้น แบบนี้ยังกับตายทั้งหมดยังจะดีกว่า ได้แต่เปลืองค่ารักษา!
ภาพที่เหลือคือใบหน้าที่แท้จริงใต้หน้ากากของคนร้ายที่ถูกกระหน่ำยิงจนตาย
แต่ใบหน้าใต้ภาพนั้นไม่ใช่ฉินเฟิง หากแต่เป็นคนที่พิม คานคุ้นเคยที่สุด นั่นก็คือเลขานุการคนสนิทที่คอยให้คำปรึกษารายงานต่อหน้า
จากรายงานชันสูตร ระบุว่าเขาถูกฉีดยาระงับประสาทปริมาณมหาศาล สาเหตุการตายที่แท้จริงคือถูกพวกโง่เขลาเบื้องล่างรุมยิงจนตาย
พิม คานจ้องภาพถ่ายที่เลขานุการตายโดยสยองทีละใบ “นายบอกฉันว่า อันนี้คือคนร้าย?”
ลูกน้องยืนยันหนักแน่น “ครับ คนนี้ก็คือคนร้าย!”
“นายแน่ใจ?”
“เขา… เป็นคนร้ายได้!”
“ฮ่าฮ่าฮ่า ฮ่าฮ่าฮ่า……”
พิม คานลุกขึ้นยืน กอดท้องหัวเราะครืน
หัวเราะไปเรื่อย ๆ เขายังตบตักและกำมือปิดหน้า ท่าทางเว่อร์สุด ๆ ที่จะเว่อร์ได้
“เก่ง ช่างเก่งเสียจริง ฉันไม่คิดเลยว่าจะเล่นกันได้ถึงขั้นนี้”
“ท่านพลตรี” ลูกน้องพูดจริงจัง “บางเรื่องก็ควรมีทางจบที่สมควรแล้ว ข้างบนสั่งให้ท่านคลี่คลายคดีภายใน 12 ชั่วโมง ตอนนี้คนร้ายถูกฆ่าตายแล้ว ท่านก็ส่งมอบงานข้างบนได้”
“ไม่ว่าจะสังคมหรือค่ายทหาร ต่างต้องกลับมามั่นคงเหมือนเดิม พวกผู้มีอิทธิพลเสียหายหนักช่วงนี้ บ่นว่าขรัวอินโพธิ์อยู่ทั่วบ้านทั่วเมือง”