ฉินเฟิงปลดเชือกที่มัดต้านถัวออก เขาล้มกระแทกลงพื้นทั้งตัว
ทั้งคนดูสุภาพส่อเหนื่อยย่น อ่อนแอจนน่าใจหาย เห็นได้ชัดว่าช่วงนี้เขาถูกทรมานมาไม่น้อย
ต้านถัวดิ้นรนพยุงตัวอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะลุกจากพื้นได้ และตรงหน้าเขาคือผู้หญิงอ้วนที่สวมหน้ากากหมูสีดำนอนแผ่อยู่
ผู้หญิงนอนแล้วดูกว้างกว่าตอนยืนอีก เพราะไขมันไหลแผ่ลงบนพื้นเหมือนน้ำ ทำให้ดูอ้วนยิ่งกว่าเดิม
“ผมอยากทำอะไรสักอย่าง”
“ผมมองไม่เห็น”
ฉินเฟิงหันหลังให้ จุดบุหรี่หนึ่งมวน
ต้านถัวลุกจากพื้นอย่างทรมาน ดวงตาเต็มเปี่ยมด้วยความโกรธ
เขาอุ้มตู้ข้างเตียงขึ้นมา แล้วฟาดลงที่หน้าหมูของผู้หญิงอ้วนอย่างแรง
เสียงบางอย่างแตกกระจายดังขึ้น แต่ต้านถัวก็ยังยกตู้ข้างเตียงขึ้นอีกครั้ง แล้วฟาดลงไปอย่างไม่ยั้ง
เขานึกถึงการถูกทารุณกรรมมาทั้งหลายในช่วงวันนี้ นึกถึงสภาพที่ต้องเผชิญมาตลอด ความโกรธก็เดือดพล่านเหมือนน้ำเดือด
หนึ่งที สองที สามที จนใบหน้าใต้หน้ากากหมูถูกฟาดจนบูดเบี้ยวไม่เหลือเค้าเดิม พื้นและผนังรอบ ๆ เลอะเทอะไปด้วยเลือดเนื้อ จึงหยุดลงเสียที
ต้านถัวถูกเลือดกระเซ็นเต็มตัว พอระบายเสร็จก็รู้สึกขามือเหลื่อมล้ำ ยืนไม่อยู่แล้ว โซเซก้าวงับจนล้มลงนั่งกลบเกลื่อนบนเตียงน้ำข้าง ๆ
“ขอบคุณ”
“ยินดี”
ฉินเฟิงไว้ชีวิตผู้หญิงคนนี้ไว้ ก็เพื่อให้ต้านถัวได้ระบาย
ในฐานะทหารของประเทศเหยียน เรื่องฆ่าคนบริสุทธิ์โดยไม่จำเป็น เขาจะไม่ทำถ้าไม่จำเป็น
แต่ผู้หญิงอ้วนคนนี้ก็สมควรตายจริง ๆ เพียงแต่ฉินเฟิงไม่อยากให้มือตัวเองเลอะเทอะ
ต้านถัวหยิบผ้าปูที่นอนมาเช็ดเลือดที่หน้าเลยมือ