ตอนนี้ได้ฤดูใบไม้ร่วงลึกแล้ว
แม้อุณหภูมิตอนกลางวันยังพอรับได้ แต่ตอนกลางคืนก็หนาวเย็นมาก
บนม้านั่งยาวหน้าโรงพยาบาลฟื้นฟูมีคนสองคนนั่งอยู่ แสงไฟถนนสลัวกดทับลงมาจากเบื้องบนราวกับหินก้อนยักษ์ พิมพ์เงาดำก้อนใหญ่ลงบนพื้น
บนม้านั่ง ฉินเฟิงกับหยวนเฟิงสูบบุหรี่กัน ข้างตัววางเหล้าขาวเอ้อกัวโถวขวดเล็กสองขวด กับถั่วลิสงอีกหนึ่งถุงที่ใช้เป็นของทานเล่นคู่เหล้า
ของพวกนี้ซื้อมาจากร้านค้าในโรงพยาบาลทั้งนั้น ไม่ได้ราคาแพงอะไร แต่ก็ช่วยระบายความเศร้าได้บ้างเล็กน้อย
"ตอนนี้จ้าวเผิงเฟยเป็นยังไงบ้าง"
"ไม่ค่อยดี"
ฉินเฟิงสูบบุหรี่ไปเรื่อย ๆ ตามอารมณ์ของตัวเอง ใบหน้าดูโชกโชนไปหน่อย เคราเล็ก ๆ ขึ้นเต็มแก้มแล้ว
"อาการเป็นยังไงล่ะเนี่ย"
"ความจำถดถอย นอนหลับแต่ละครั้ง ตื่นมาทีก็ลืมเรื่องบางอย่างไปที"
ฉินเฟิงชี้นิ้วที่ถือบุหรี่ไปที่ด้านขวาของหัวตัวเอง "หมอบอกว่าเป็นภาวะผิดปกติที่เกิดจากการอักเสบในสมองลุกลาม"
"บอกว่าสมองของเขาจะค่อย ๆ ลืมเรื่องต่าง ๆ ไปเรื่อย ๆ ตามเวลา จนกว่าจะลืมหมดทุกอย่างที่ลืมได้"
"ตอนนี้เขายังจำฉันได้ แต่ฉันกลัวมาก กลัวว่าสักวันหนึ่งเขาลืมตาขึ้นมาแล้วจะไม่จำฉันได้อีกแล้ว"
ดวงตาของเขาถูกควันบุหรี่รบกวน ดูจะแห้งคาตา จนต้องยกมือขยี้ตาเพื่อคลายความแห้งคัน
มือของหยวนเฟิงหนีบบุหรี่อยู่ แต่แทบไม่ได้สูบ เพราะเขาไม่ใช่คนสูบบุหรี่
ที่จุดมันขึ้นมาก็เพียงเพื่อเป็นเพื่อนฉินเฟิงเท่านั้น
"มีความเป็นไปได้ไหมว่าจะดีขึ้น"
"ไม่รู้"
ฉินเฟิงส่ายหน้า "หมอบอกว่าจะหาทาง แต่ช่วงนี้ฉันอ่านหนังสือเกี่ยวกับการรักษาระบบประสาทสมองไปหลายเล่ม ค้นงานวิจัยไปหลายชิ้น"