ค่ำคืนนั้น ฉินเฟิงให้ทุกคนกลับไปพักที่โรงแรมของตัวเอง เหลือเขาอยู่เฝ้าดูแลเพียงคนเดียวก็พอ
เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่จุจบจบในวันสองวัน ทุกคนยังมีภารกิจติดตัว แถมเวลาของการซ้อมรบข้ามเขตก็ใกล้เข้ามาทุกที พวกเขายังต้องเตรียมงานอย่างหนัก และฝึกทหารให้เต็มที่
ทหารก็คือแบบนี้ ไม่ว่าจะเกิดเรื่องใหญ่โตแค่ไหน ก็ต้องเอาความรับผิดชอบและคำสั่งเป็นสำคัญ
ทุกคนพยักหน้า ลวี่ฉงกับชิวกั๋วไห่ยังมีธุระเร่งด่วน จึงกลับกันในคืนนั้นเลย
เก๋อจื้อหย่ง หลี่เจียเซิ่ง กับอีกไม่กี่คนหาโรงแรมแถวนั้นเข้าพัก วางแผนว่าพรุ่งนี้จะมาแวะดูอีกครั้งแล้วค่อยเดินทางกลับ
พวกเขาบอกให้ฉินเฟิงโทรแจ้งทันทีถ้ามีเรื่องอะไร แล้วทุกคนจะมุ่งหน้ามาหาทันทีที่ได้รับข่าว
ฉินเฟิงตอบรับ เมื่อส่งทุกคนจากไปแล้วกลับเข้าห้องผู้ป่วยอีกครั้ง ก็เป็นเวลาสิบเอ็ดโมงคืนแล้ว ตอนนี้ทุกห้องในโรงพยาบาลดับไฟเรียบร้อยหมด
เขาดึงเก้าอี้มานั่งข้างเตียงของจ้าวเผิงเฟย ตอนนี้จ้าวเผิงเฟยหลับไปอีกแล้ว
สภาพของเขาคือบางครั้งตื่น บางครั้งหลับลึก เหมือนนอนเท่าไหร่ก็ยังไม่พอ
ฉินเฟิงมองรอยเย็บบนศีรษะของลี่เจ้าเก่า และกะโหลกที่ยุบลงครึ่งข้าง ก็รู้สึกเจ็บแปลบในใจจนหนักอึ้ง
เขาอยากจะตามหาลี่เชียนจวิ้นให้พบเดี๋ยวนี้ แล้วสังหารมันให้หัวหน้าเก่าได้แค้น
แต่เขารู้ดีว่า ยังไม่ถึงเวลา
ยิ่งไปกว่านั้น เขารู้ว่าเบื้องหลังของลี่เชียนจวิ้นก็ยืนค้ำจุนอยู่ด้วยพวกผู้อาวุโสตัวเก่าเหมือนกัน
ทุกสิ่งย่อมมีสองด้าน แม้แต่เต้าหู้นุ่มยังแตกเป็นสองฝ่ายหวานกับเค็ม แล้วเรื่องอื่นจะยิ่งลงตัวได้อย่างไร
บางที ในสายตาของคนพวกนั้น ฉินเฟิงอาจมีแต่ความสามารถของแม่ทัพผู้นำการรบ แต่ไม่มีความเป็นผู้บัญชาการสูงสุด ไม่รู้จักคำว่าภาพรวมใหญ่
แต่สิ่งที่ฉินเฟิงรู้ก็คือ ไม่ว่าสถานการณ์ใดก็ตาม ห้ามเล็งปากกระบอกปืนใส่พวกพ้องของตัวเองเด็ดขาด ยิ่งห้ามเอาชีวิตของพวกพ้องไปแลกกับผลประโยชน์
คนไร้เส้นตาย ไม่มีวันกลายเป็นวีรบุรุษได้ และสมรภูมิก็ไม่มีทางส่งมอบให้คนแบบนั้นได้เด็ดขาด มิฉะนั้นมันคือหายนะทั้งหมด