“ผมไม่ยอมรับ ไม่ยอมรับเด็ดขาด!”
“เพื่อรักษาเมืองไม่กี่แห่งที่เศรษฐกิจพัฒนาดีไว้ จะสละอำเภอหนึ่งไปโดยสมัครใจ นี่มันทำอะไรกัน? จะหน้าไปเหยียบยืนต่อหน้าชาวบ้านอีกกี่หมื่นคนในอำเภอได้อย่างไร? ให้ผมไปหันหน้าเข้าเตียงญาติพี่น้องชาวบ้านได้ยังไง!”
ณ ห้องประชุมใหญ่แห่งหนึ่งของท้องถิ่น ผู้นำท้องถิ่นกำลังประชุมฉุกเฉินหารือแนวทางรับมือภาวะฉุกเฉินกันอย่างเร่งด่วน
ฝนตกหนักที่พัดมาพร้อมพายุไต้ฝุ่นชายฝั่งกำลังจะมาถึง และที่นี่มีเมืองกับอำเภอหลายแห่งที่อยู่ติดกับทะเลสาบ
ทะเลสาบสายนี้เลี้ยงดูประชากรนับล้านรอบข้างมาแต่โบราณ แต่ตอนนี้เจอสถานการณ์สุดวิสัย ระดับน้ำในทะเลสาบสูงขึ้นอย่างน่าตกใจ กลายเป็นภัยคุกคามครั้งใหญ่ที่สุด
คูเมืองทุกสายเต็มเปี่ยมไปด้วยน้ำหมดแล้ว หากน้ำในทะเลสาบล้นออกมาทั้งหมด เมืองรอบด้านทุกแห่งต้องเดือดร้อนยับ โดยเฉพาะเขตที่เพิ่งพัฒนาขึ้นมาไม่กี่ปีนี้ ซึ่งทางท้องถิ่นส่งเสริมการผลิตอุตสาหกรรมหนักอย่างเต็มที่ จะได้รับความเสียหายอย่างหายนะ
ถึงตอนนั้น ไม่ใช่แค่อุปกรณ์ทั้งหมดจะพังยับ แต่ความเสียหายทางเศรษฐกิจที่เกิดขึ้นกับท้องถิ่นจะมีมูลค่ามหาศาลจนคาดคะเนไม่ได้
ดังนั้นในท้ายที่สุด ผสานความเห็นของผู้เชี่ยวชาญจากทุกฝ่าย ทุกคนจึงเห็นพ้องหารือออกมาเป็นข้อสรุป
นั่นก็คือ ให้อำเภอหนึ่งเปิดช่องระบายน้ำขึ้นเอง เพื่อคลายแรงกดดันให้เมืองรอบข้างที่เศรษฐกิจค่อนข้างดีหลายแห่ง
พูดให้เห็นภาพก็คือ เอาอำเภอนี้เป็นถังกักเก็บน้ำสำรอง เมื่อน้ำในทะเลสาบมากจนล้น ก็จะได้มีที่ให้ไหลออก
แต่การทำเช่นนี้ก็มีข้อเสีย นั่นคือชาวบ้านในอำเภอต้องแบกภาระการสละบางอย่างเป็นการแลกเปลี่ยน
ขณะนั้น ผู้นำท่านหนึ่งในที่ประชุมเอ่ยกับคนที่พูดไว้ก่อนหน้าอย่างจริงจังว่า “สหายหลิว ผมทราบดีว่าคุณมาจากอำเภอนั้น มีความรู้สึกผูกพันกับที่นั่นลึกซึ้งมาก”