“รายงานสมรภูมิ! รายงานสมรภูมิ!”
“จุดยึดครองของเรา 01, 22, 26 และอีกหลายแห่ง ถูกฝ่ายศัตรูบุกทำลาย!”
“กำลังลาดตระเวนของเราสูญเสียไปกว่าครึ่ง ต้องเคลื่อนกำลังสำรองออกมาหรือไม่?”
“พบร่องรอยกิจกรรมของหน่วยขนาดย่อมถึงกลางของศัตรูบริเวณเนิน xx และพื้นที่ระหว่างแม่น้ำ xx ต้องเรียกกระสุนปืนใหญ่ยิงซ้ำหรือไม่!”
“......”
คำสั่งอันสำคัญที่สุดต่าง ๆ ไหลบ่าเข้าสู่ห้องบัญชาการใหญ่ของโรงเรียนนายร้อยเหมือนคลื่นซัดสู่ฝั่ง
อธิการบดีเจิงก็ได้รับการช่วยเหลือจากหัวหน้าบัญชาการรองและกรมเสนาธิการ จนสามารถตัดสินใจสั่งการต่าง ๆ ได้ครบถ้วน
ในฐานะผู้บัญชาการใหญ่ สิ่งที่เขาต้องควบคุมไม่ใช่แค่ภาพรวม เพราะรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ หลายอย่างก็สามารถกำหนดผลแพ้ชนะของสมรภูมิได้
แต่โดยรวมแล้ว ฝั่งโรงเรียนนายร้อยต้องรบแบบตั้งรับมาตลอด บางครั้งแทบถูกอีกฝ่ายบดขยำด้านสติปัญญา
“อู๋กั้วเอ๊ย อู๋กั้ว ตอนนี้นายเห็นระดับความเก่งของคณะที่ปรึกษาฝ่ายเขาแล้วหรือยัง?”
“ตอนแรกนายยังดูถูกพวกเขาเลย ว่าอายุน้อยขนาดนี้ต้องเป็นของปลอมชื่อเสียงลอย”
“พอเปลี่ยนผู้อำนวยการเถาออกไป ก็คิดว่าศึกนี้เราชนะแน่นอนแล้วสินะ? ผลปรากฏว่าเจ้าเสนาธิการฉินนั่นแหละ ยุทธวิธีออกมาทีเดียวทั้งชุด เล่นเป็นกว่านายอีก!”
“นายน่ะเหรอ หลายปีมาทำงานแบบไม่เห็นหัวไม่เห็นหาง ไม่หวังมีผลงานแค่ขอไม่พลาด วิธีรบแบบอนุรักษ์นิยมแบบนี้ ล้าสมัยมานานแล้ว!”
ใบหน้าของอู๋กั้วเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี เขาเองก็ไม่คิดว่าอีกฝ่ายอายุน้อยขนาดนี้ ยุทธวิธีและแผนการจะเก่งกาจได้ถึงเพียงนี้
ไพ่ตายสองใบของฝั่งตนเองแต่เดิม กลับถูกยุทธวิธีของอีกฝ่ายกดไว้ติดกับดัก แทบไม่มีทางได้ใช้ตามใจเลย