"พี่เฟิงครับ ลุกๆ พี่เฟิงตื่นสิครับ พี่เฟิงตื่นเข้าเรียนแล้ว~"
ฉินเฟิงกอดผ้าห่มนอนหลับใหลอยู่ข้าง ๆ
จู่ ๆ เขารู้สึกเหมือนมียุงตอมรอบหู บินวูบวาบน่ารำคาญสุด ๆ
เขายกมือฟาดปัดไปมา แล้วก็ฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าของใครสักคน
ฉินเฟิงลืมตาปรือ ๆ มองหลี่เจียเซิ่งที่ยืนกุมแก้มยืนอยู่ข้างเตียง แล้วถามอย่างหมั่นไส้
"ทำอะไรเนี่ย! กลางคืน ๆ ทั้งทีไม่ให้คนนอน!"
"พี่เฟิง ลุกเร็วสิครับ ถึงเวลาเข้าเรียนแล้ว"
"เรียน?"
ฉินเฟิงอึ้งไปชั่วครู่ แทบจะคิดว่าตัวเองยังเรียนอยู่ในโรงเรียนนายร้อย ยังไม่ได้จบออกมาเสียแล้ว
แต่พอเห็นห้องพักอาจารย์ห้องนี้ เขาถึงยืนยันได้ว่าตัวเองไม่ได้ฝัน
หลี่เจียเซิ่งอธิบายว่า "ผู้ตรวจการเฮ่าสั่งให้มาบอกครับ คืนนี้มีคาบเรียนเปิดบรรยาย"
"พี่เฟิงลืมไปแล้วหรอครับ ว่าพี่ยังเป็นอาจารย์พิเศษระดับพิเศษที่โรงเรียนนายร้อยจ้างไว้อยู่?"
ฉินเฟิงยกมือขยี้หัว อึดอัดสุด ๆ "เรื่องนี้ฉันลืมหมดเลยแหละจริง ๆ"
ตอนที่จบจากโรงเรียนนายร้อย หนึ่งในเงื่อนไขที่รองผู้บัญชาการเก่อต่อรองกับอีกฝ่าย ก็คือให้เขาแบ่งเวลากลับมาสอนพิเศษที่นายร้อยทุกปี
ไม่ใช่ว่าต้องกลับมานานแค่ไหน ขอแค่ต้องสอนคาบที่กำหนดไว้ให้ครบ
ไม่งั้นโรงเรียนจะหยุดจ่ายค่าตอบแทนอาจารย์ให้เขา และการจัดสรรบัณฑิตที่จบออกไปภายหลังก็จะกลับไปเป็นแบบเดิม
ดังนั้น ตามหลักยิ่งเก่งยิ่งเจอเรื่องปวดหัวเยอะ ฉินเฟิงก็ได้แต่ฝืนใจขึ้นไปสอน
ฉินเฟิงยืนหน้ากระจก แปรงฟันไปเรื่อยเปื่อย สีหน้าบูดเหมือนมนุษย์วังชาที่เพิ่งผ่านตรุษจีนมาแล้วต้องแย่งรถไฟฟ้ารอรถเมล์ไปทำงานหาเงินให้เจ้านาย ทั้งตัวเต็มไปด้วยความเคียดแค้น
หลี่เจียเซิ่งมองหน้าบูดในกระจกแล้วถามยิ้ม ๆ "พี่เฟิง พี่ไม่อยากไปสอนหรอครับ?"
ฉินเฟิงบ้วนฟองยาสีฟันลงอ่าง "ถามก็ได้! ตอนเรียนก็เกลียดเข้าเรียนอยู่แล้ว พอเข้ากองทัพยังต้องมาสอนแก๊งนักเรียนนายร้อย หัวจะแตกแล้ว"