หวูดหวูด.... เสียงไซเรนตำรวจค่อยๆ แผ่วเบาลง
มองรถดับเพลิงหลายคันที่ค่อยๆ หายลับไปจากสายตา ฉินเฟิงรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาเล็กน้อย
ระดมรถดับเพลิงมาเยอะขนาดนี้ ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องใหญ่อะไรขึ้น?
ยังไงก็เถอะ ขอให้ทุกอย่างปลอดภัยก็แล้วกัน
ฉินเฟิงแอบภาวนาอยู่ในใจ
......
รถแท็กซี่แล่นต่อไปข้างหน้า ไม่นานก็มาถึงย่านเมืองเก่า
เพราะเส้นทางเดิมที่วางไว้กำลังมีงานซ่อมถนน เลยต้องอ้อมผ่านย่านเมืองเก่า
ตอนนี้ใกล้จะห้าโมงเย็นแล้ว เป็นช่วงที่โรงเรียนเลิก คนทำงานก็เลิกงานพอดี
คนเดินถนนกับมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าบนท้องถนนเพิ่มมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด รถแท็กซี่ก็เปลี่ยนเป็นสภาวะเคลื่อนตัวแบบเต่าคลาน
ฉินเฟิงเองก็ไม่ได้รีบร้อนอะไรมาก เพราะรถติดก็ติดแค่ช่วงนี้ ข้างหน้าเป็นถนนสี่เลนส์สองทิศทางแล้ว
ตอนนั้นเอง เขาหันไปมองสองข้างทางของถนน ก็พบว่าส่วนใหญ่เป็นร้านของกินขึ้นชื่อ ร้านอาหาร ร้านเสื้อผ้าอะไรทำนองนั้น
ไม่เพียงแต่เต็มไปด้วยความทรงจำของเมือง แต่ยังเต็มไปด้วยกลิ่นอายของผู้คนที่มีชีวิตชีวาอีกด้วย
ส่วนชั้นบนของตึกแถวริมถนนพวกนี้ ก็เป็นสถาบันกวดวิชา สถาบันติวเตอร์ แล้วก็มีร้านนวดแผนโบราณอยู่บ้างนิดหน่อย
ฉินเฟิงเลื่อนกระจกรถลงมา มองกวาดๆ ดู สายตาที่มองไปเห็นสถาบันติวเตอร์ตั้งเจ็ดแปดแห่ง
มีทั้งสอนกู่เจิง มีทั้งสอนหมากล้อม ยังมีคณิตศาสตร์โอลิมปิก ไวโอลินอีกต่างหาก...
เรื่องนี้ทำให้เขาอดถอนหายใจไม่ได้ เด็กสมัยนี้ลำบากจริงๆ เลิกโรงเรียนแล้วยังต้องไปเรียนพิเศษต่ออีก
“สวัสดีครับคุณลุงทหาร!”
นอกหน้าต่างรถ จู่ๆ ก็มีเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ผูกผ้าแดงผู้น้อยไว้ที่คอ โบกมือทักทายฉินเฟิง
ฉินเฟิงเองก็รีบโบกมือตอบเด็กผู้หญิงที่ยิ้มหวานคนนี้ไปว่า “สวัสดีจ้ะ เพิ่งเลิกเรียนเหรอ”