ฮึบ!
ในจังหวะที่ศีรษะของฟางฉินกำลังจะกระแทกเข้ากับโถปัสสาวะ
มันก็กดมือทั้งสองลงยันไว้แน่น ไม่สนใจว่าข้างในจะสกปรกแค่ไหน พร้อมใช้เท้าขวากระแทกผนังอย่างเต็มแรง
อาศัยแรงนั้น ร่างกายพุ่งชนกลับไปด้านหลังอย่างหนักหน่วง เตรียมจะชนฉินเฟิงเข้ากับบานประตูห้องน้ำ
แต่ฉินเฟิงรวดเร็วกว่าหนึ่งจังหวะ สังเกตเห็นเจตนาของอีกฝ่ายก็สะบัดตัวหลบทันที แล้วเลือกโจมตีเป้าหมายอื่นที่อยู่ข้าง ๆ แทน
ส่วนฟางฉินนั้นเพราะใช้แรงมากเกินไป คุมไม่อยู่ จึงล้มลงนั่งลงบนโถส้วมโดยตรง
โชคดีที่ห้องสมุดในมหาวิทยาลัยมีการทำความสะอาดทุกวันอย่างขะมักเขม้น จึงไม่มีอะไรสกปรก
แต่ถึงกระนั้น ก็ยังทำให้ก้นของฟางฉินเปียกไปทั้งก้น......
ขณะนั้นเอง ฉินเฟิงฟาดศอกลงบนบ่าของหน่วยรบพิเศษนกเหยี่ยวที่อยู่ตรงหน้าหนึ่งคน
หมัดหนักอึ้งแบบนี้ กลับทำได้เพียงทำให้อีกฝ่ายตัวเอนลงเล็กน้อยเท่านั้น ไม่ได้ล้มลงไปทั้งตัว
กลับกัน ข้อศอกของฉินเฟิงกลับเริ่มปวดแปลบ ๆ
พวกผู้เชี่ยวชาญตำรวจติดอาวุธเหล่านี้ ช่างเป็นหนังทองเหลืองกระดูกเหล็กจริง ๆ
ถ้าคนในกองร้อยรบพิเศษฝึกได้ถึงระดับนี้ ก็คงเป็นผู้ไร้เทียมทานในระดับเดียวกันจริง ๆ
ในจังหวะที่เผลอเพียงเสี้ยววินาที ไอ้คนที่ถูกมันเตะกระเด็นไปมุมห้องแต่แรกก็ยกปืนมายิงใส่มัน
ปัง ปัง ปัง!
ฉินเฟิงแทบจะตามสัญชาตญาณดึงไอ้คนตรงหน้าออกไปด้านข้างทันที
แล้วไอ้คนนั้นก็รับกระสุนแทนฉินเฟิง ศีรษะพ่นควันสีขาว
"โว๊ยยย! เล็งดี ๆ หน่อยสิ!"
คนที่ตายนั่นพบว่าถูกลูกทีมยิงฆ่าผิด โมโหสุดขีด
แล้วมันก็ถูกแรงมหาศาลเตะเข้าที่ท้อง ร่างกระเด็นถอยหลังไปชนกับคนที่เพิ่งยิงปืนเมื่อครู่
ขณะที่มันกระเด็นออกไปนั้นเอง ฉินเฟิงก็ชักปืนพกที่คาดเอวมันออกมา หันกลับกำลังจะเดินเข้าไปซ้อมกระสุนสำรองที่ห้องส้วม กลับพบว่าฟางฉินที่นั่งก้นโชกอยู่ในห้องนั้นหายไปแล้ว