บึ้ม!
โซนอ่านหนังสือของห้องสมุด ดันเกิดระเบิดขึ้นมาเฉย ๆ
ทหารตำรวจติดอาวุธสามนายที่วิ่งมาหนุน ต่างเห็น "ศพ" ตัวหนึ่งถูกร้อยเชือกห้อยหัวลงจากชั้นวางหนังสือไป
รีบร้อนอยากเข้าไปดูสภาพ แต่ยังไม่ทันเข้าใกล้ก็เหยียบเชือกปลาเส้นโปร่งแสงบนพื้นเข้าให้
จากนั้นระเบิดมือที่ซ่อนไว้ตามชั้นหนังสือทั้งสองข้างก็ระเบิดกระจาย พาทั้งสามคนแถม "ศพ" ที่ดูมีศิลปะเต็มเปี่ยมนั่นหนีไม่เป็นท่า
"ตัวนี้มันชั่วช้าโฉดเลย..."
หน้าจอมอนิเตอร์ เหล่าผู้ชมต่างหนักตาลงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
การใช้ศพทำกับดักหลอกเพื่อนร่วมทีมให้เข้าหล่น มันจัดเป็นมาตรการต่ำช้าที่คนทั้งโลกดูถูกมาตลอด
แต่ฉินเฟิงไม่ใช่แค่ใช้ลื่นไหลนิ่มนวลเท่านั้น ยังจับศพนั่นแขวนห้อยหัวบนชั้นวางหนังสืออีก
ท่านี้ถ้าค้างนานเกินไป เลือดจะไหลบวมค้างที่สมอง
ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าคนนั้นดิ้นขืนจนชั้นหนังสือล้มทับ อาจโดนทุบจนบาดเจ็บได้
ในฐานะเพื่อนร่วมทีม ถ้าเห็นตายไม่ช่วย ใจมันก็ไม่ผ่าน
แต่ถึงพวกเขาจะระมัดระวังแล้ว แถมเดาออกด้วยว่ามีปัญหาแน่ ๆ
กลับยังโดนกลเข้าอยู่ดี นี่แหละที่น่าหมั่นไส้ที่สุด
มันก็เหมือนกับเห็นคนแก้ล้มแล้วจะช่วยดีไหม ประเด็นเดียวกันเป๊ะ...
เหล่าโจวโมโหจนตัวสั่น รีบคว้าวิทยุสื่อสารเรียกฟางฉินที่อยู่ข้างใน: "พาตัวประกันออกมาเดี๋ยวนี้! ไม่ต้องไปสนใจมัน! มันวางแผนให้พวกนายเข้าหล่นชัด ๆ ไม่ต้องมาเล่นซ่อนผ้ากับมันให้เสียเวลา!"
"ช่วยตัวประกันออกมาครบ การฝึกต่อต้านการก่อการร้ายครั้งนี้ก็จบ รีบเลย!"
เขาก้มดูนาฬิกาข้อมือ: "ตอนนี้ตีสองผ่านไปแล้ว พรุ่งนี้นักเรียนยังต้องเรียน ครูยังต้องทำงาน พวกนายเองก็มีภารกิจฝึกอีก!"