“เห็นหลุมศพสองหลุมนั่นไหม”
งูพิษถอนตัวไปแล้ว สนามฝึกกลับมาอยู่ในมือของฉินเฟิงอีกครั้ง
เขายืนอยู่ตรงหน้าทุกคน ชี้ไปยังหลุมศพสองหลุมไกลออกไปที่ตั้งหินป้ายเลข “9” และ “42” แล้วพูดอย่างเคร่งเครียด
“ที่พวกเขาฝังกลบลงไปคือเพื่อนร่วมรบของตัวเอง และก็คือตัวเองในวันวานที่อ่อนแอจนแทบไม่มีชิ้นเป็นชิ้นตาย!”
“ฟาร์มแห่งนี้ต้องการคนที่ยอมตายเพื่อชาติ เพื่อประชาชน เพื่อเพื่อนร่วมรบโดยไม่ลังเล ไม่ใช่คนที่มีชีวิตอยู่เพื่อตัวเอง!”
“ดังนั้นที่นี่ อย่าหวังว่าจะมาเล่นลูกโกงเล่นกลอุบายกับฉัน อย่าคิดทำอะไรเบื้องหลัง! สิ่งที่พวกเธอต้องทำคือเชื่อฟัง เชื่อฟัง และก็เชื่อฟังเท่านั้น!”
เสียงด่าของฉินเฟิงดังกึกก้องอยู่ในหูของคนที่เหลือ ทำให้ทุกคนรู้สึกร้อนวูบวาบในอก ยิ่งตึงเครียดขึ้นไปอีก
เพราะไม่มีใครอยากฝังกลบตัวเองลงไปด้วยมือตัวเอง แล้วตั้งป้ายหินไว้ให้ตัวเอง
จากนั้น ฉินเฟิงให้คนนำน้ำและขนมปังกรอบอาหารจำพวกง่าย ๆ ออกมาแจกให้สิบคนแรกที่ผ่านมาได้อย่างโดดเด่น
ของพวกนี้ไม่ได้ทำให้พวกเขาอิ่มหนำ แต่ก็พอจะรักษาและเติมพลังกายได้ชั่วคราว
ของ ๆ เหล่านี้ ล้วนเป็นของธรรมดาที่พบเห็นได้ทั่วไป
แต่พอมาถึงที่นี่ กลับกลายเป็นสมบัติล้ำค่า
มองดูสิบคนแรกก้มดื่มน้ำอึกใหญ่ กลืนขนมปังกรอบลงคอ คนอื่น ๆ ก็ได้แต่กลืนน้ำลายที่แทบไม่มีเหงื่อไคลออกมาซ้ำ ๆ ลงลำคอแห้งผาก
“เบอร์ 15 ขอ... ขอดื่มหน่อยได้ไหม แค่อึกเดียว แค่อึกเดียวเอง”
ในที่สุดก็มีคนที่ทนไม่ไหว เดินไปหาหลี่เจียเซิ่งที่อยู่ข้าง ๆ แบบเกือบจะเป็นการร้องขอ เพื่อขอน้ำสักอึก
หลี่เจียเซิ่งในฐานะคนที่สิบที่ถึงเส้นชัย แม้จะได้น้ำมาไม่มาก แต่ก็ยังแบ่งให้คนนั้น
คนนั้นรับขวดไป เพียงแค่จิบเล็ก ๆ หนึ่งอึกก็คืนคืนให้ทันที
แต่หลี่เจียเซิ่งกลับยืนกรานให้เขาดื่มต่ออีก แถมยังหักขนมปังกรอบในมือแบ่งให้เขาอีกชิ้นเล็ก ๆ