“แปลกนะ ทำไมยังไม่มาซะล่ะ?”
ป้อมหน่วยเหลย ใต้ตึกฝ่ายบัญชาการ
เหลยไข่เหวินพร้อมเสนาธิการมารออยู่ข้างล่างตั้งแต่เนิ่น ๆ
สิบนาทีก่อน พวกเขาได้รับข่าวจากป้อมยามว่าทางกองทัพส่งคนมา และคนที่มาคือฉินเฟิงนั่นเอง
เหลยไข่เหวินมีเส้นสายในกองทัพอยู่บ้าง รู้ว่าคราวนี้ฉินเฟิงมาพร้อมคำสั่ง จึงรีบลงมารับด้านล่าง
แต่รอไปรอมา ซ้ายรอขวารอ ก็ไม่เห็นแม้แต่เงา ทำเอาเขางงเป็นไข่เน่า
เสนาธิการหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรไปถามที่ป้อมยาม ไม่นานก็รู้เหตุผล
“ที่ป้อมยามบอกว่า ผู้อำนวยการฉินแวะไปทางข้าง ๆ”
“ข้าง ๆ? ฐานฝึกทหารใหม่?”
“ครับ!”
“ตายแล้ว!”
สีหน้าเหลยไข่เหวินเปลี่ยนไป “ฉินเฟิงไม่ได้มองออกใช่ไหม ว่าพวกเราตั้งใจหาทีมถ่ายทำมาเป็นโล่กันสายตา”
เสนาธิการก็เริ่มตื่นเต้นบ้าง “ไม่ถึงหรอกมั้ง? เหตุผลที่เราหามาก็คือผลักดันงานเผยแพร่วัฒนธรรมของกองทัพ ช่วยให้ทุกคนเข้าใจและเห็นภาพทหารหน่วยรบพิเศษอย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้น มันเป็นเรื่องลบล้างสุด ๆ นี่?”
เหลยไข่เหวินยังไม่แน่ใจในใจ “คนอื่นอาจมองไม่ออก แต่ฉันกลัวฉินเฟิงจะ......”
ไม่ทันเขาพูดจบ รถที่ติดแผ่นป้ายทะเบียนกองทัพก็แล่นมาตามถนนสายร่มไม้ด้านหน้า
เสนาธิการรีบวิ่งเตาะแตะขึ้นไปช่วยเปิดประตูรถ แต่คนที่ลงมากลับเป็นผู้หญิง
แถมยังเป็นสาวสวยที่สวมยศร้อยตรีอีกต่างหาก
หลิวเฉินซีก็รู้สึกเกรงใจไม่น้อย “ขอบคุณค่ะ”
ฉินเฟิงลงจากที่นั่งแถวหลัง มองเสนาธิการที่หน้าตาเหมือนจะหาหลุมซุกไม่ถูก และเหลยไข่เหวินที่เต็มหัวไปด้วยเครื่องหมายคำถาม แล้วยิ้ม “หัวหน้าหน่วยเหลย ให้รอนาน ขึ้นไปคุยกันเถอะ”
เหลยไข่เหวินรีบตั้งสติ “ได้ ทางนี้ครับ”