ฉินเฟิงคุยกับเขาไปเรื่อยเปื่อย "แล้วแฟนนายล่ะ ยังเรียนอยู่เหรอ"
"อืม เรียนที่โรงเรียนแพทย์ของเรานั่นแหละ" หลี่เสียงคังพยักหน้า
"โอ้โห นางฟ้าชุดขาวเลยนี่" ฉินเฟิงชมพร้อมรอยยิ้ม
พอได้ยินคำว่านางฟ้าชุดขาว หลี่เสียงคังถึงได้มีรอยยิ้มจาง ๆ บนหน้า
หลังจากนั้น แม้แต่ฉินเฟิงก็ไม่ต้องชี้นำ
เขาเหมือนเปิดกล่องคำพูดของตัวเอง ระบายออกมาพรั่งพรู
"...สองปีครึ่งที่คบกันมา ผมอดออมข้าวปลา แม้แต่รองเท้าบาสเก็ตบอลสักคู่ก็ไม่กล้าซื้อ พูดได้เลยว่าแทบจะควักหัวใจให้เธอแล้ว!"
"แต่ผมรักเธอขนาดนี้ ทำไมเธอยังจะบอกเลิกผมอีก"
"แถมยังพูดว่า ไม่อยากให้ผมถ่วงเธอ ผมไม่รู้ว่าผมทำอะไรผิด ต้องไปถามเธอให้รู้เรื่อง!"
ความจริงฉินเฟิงเริ่มใจลอยไปบ้างแล้ว
เขาไม่ชอบเรื่องรักเลี่ยน ๆ แบบหมารับใช้นี่จริง ๆ
แต่ถึงอย่างนั้น ฉินเฟิงก็ยังพยักหน้าคล้อยตามอย่างให้ความร่วมมือในหลาย ๆ จุดสำคัญ
ทำท่าว่าตั้งใจฟังมากและเข้าใจความรู้สึกร่วมด้วย
"ผมเข้าใจความรู้สึกนายจริง ๆ นะ"
"มา กระดกกัน"
ฉินเฟิงยกขวดเหล้าขึ้นมาเอง แล้วชนกับเขาอีกครั้ง
หลี่เสียงคังดื่มไปสองอึก หน้าเริ่มแดงแล้ว
แต่เห็นได้ชัดว่าเขายังจมอยู่กับความเศร้า ไหลล้นเป็นสายน้ำ