"มาเลยทุกคน เดินตามฉันมาทางนี้ ตรงนี้แหละคือตลาดเช้าที่ดังที่สุดของที่นี่!"
"ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำก็คือประเทศหมีโคโล่ง พวกลุงป้าที่เจอมาตลอดทางน่ะ ล้วนข้ามฟากมาซื้อของที่ตลาดของเราโดยเฉพาะ..."
เมืองโหม่อเหอ อุณหภูมิต่ำถึงไม้นบสิบองศาติดลบ แต่คนบนถนนยังเดินไปมาไม่เบาบางเลย
ริมถนนวางขายของฝากพื้นเมืองหลากชนิด ลูกแพร์แช่แข็ง ลูกพรุ่งแช่แข็ง ลูกพีชแช่แข็ง
ชาวหมีโคโล่งที่ข้ามฟากมาจำนวนไม่น้อย กำลังใช้ภาษาจีนที่เพี้ยน ๆ เตรียมราคากับเจ้าของร้าน
และจากปากพ่อค้าแม่ขาย ก็ได้ยินภาษารัสเซียเป็นบางคำ เช่น "ฮาลาโช" บ้างเป็นครั้งคราว
ที่นี่ห่างจากเมืองทางเหนือของหมีโคโล่งเพียงแม่น้ำเส้นเดียว มีสะพานใหญ่หนึ่งสันเชื่อมสองฝั่ง
พ่อค้าและนักท่องเที่ยวเดินทางข้ามฟากกันผ่านสะพานนี้ทุกวัน
ขณะนั้น ร้านค้าหนึ่งปล่อยไอควันขาวโพลน ขนมจีนนึ่งร้อน ๆ ที่เพิ่งออกจากตะกร้าดึงดูดสายตาคนเดินผ่านทันที
ด้านหลังร้านเป็นเพิงมุงธรรมดา ขายอาหารเช้าอย่างโจ๊กข้าวโพดหยาบ เต้าหู้นุ่ม อะไรทำนองนี้
หน้าโต๊ะพับหลังหนึ่ง นั่งกันสามคน ชายสองหญิงหนึ่ง
นั่นคือหลี่เจียเซิ่ง หงเหวย์ และหลิวเหยียน — การพบกันครั้งแรกนับแต่แยกย้ายจากฟาร์ม
หลี่เจียเซิ่งกัดเปาะหมูหนึ่งคำ ตักโจ๊กข้าวโพดหยาบหนึ่งคำ ร่างกายจึงเริ่มอุ่นขึ้นเรื่อย ๆ
หงเหวย์หุบคอ: "ที่ดันเย็นชะมัด เหี้ยเย็นจริง ๆ หนาวจนตัวสั่น"