"โห เจ้าเจิ้ว! ทำอะไรอยู่เนี่ย ยิ้มแฉ่งขนาดนี้"
ประตูห้องพักฟื้นถูกเปิดออก เก๋อจื้อหย่งเดินถือผลไม้มือเข้ามา
เพิ่งเข้าประตูก็เห็นจ้าวเผิงเฟยนอนแผ่อยู่บนเตียง หันไปยิ้มกว้างใส่โทรศัพท์
นับตั้งแต่สภาพของจ้าวเผิงเฟยดีขึ้น เขาก็ย้ายจากโรงพยาบาลใหญ่มาที่โรงพยาบาลฟื้นฟูของท้องถิ่น ซึ่งอยู่ใกล้ฝ่ายฝึกของกองพลน้อยมากขึ้น เขาก็ได้แอบหลุดจากงานมาเยี่ยมเป็นครั้งคราว
ทหารห้ามออกนอกหน้าที่โดยพลการ แม้จะออกนอกหน่วยก็ต้องขออนุญาตรายงานล่วงหน้า แต่ในเรื่องการมาเยี่ยมจ้าวเผิงเฟย กองพลน้อยก็ตากลมตากลางมาตลอด
ไม่ใช่แค่เพราะเขาคือผู้ฝึกทหารชั้นเลิศอย่างฉินเฟิงออกมา หากยังเพราะตัวจ้าวเผิงเฟยเองก็เป็นทหารที่ยอดเยี่ยมและมีความดีความชอบในสนามรบมานับไม่ถ้วน
จ้าวเผิงเฟยหันมายิ้มให้เขา "ฉินเฟิงกับฉันคุยวิดีโอกันอยู่"
เก๋อจื้อหย่งของยังไม่ทันวางก็รีบแทรกตัวเข้ามาในภาพ "ฉินเฟิง คราวนี้แกไปเผดิมชนนานาชาติจนคนอื่นเสียหน้ายับแล้วนะ ตอนนี้แกคือซูเปอร์สตาร์ พอกลับมาต้องเซ็นชื่อให้ฉันด้วย!"
ปลายสายวิดีโอ ฉินเฟิงนั่งอยู่ในรถ มองสองเพื่อนร่วมทั้งครูทั้งเพื่อน ใบหน้าก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม
"ไม่ใช่แค่เซ็นชื่อ ยังมีถ่ายรูปคู่ให้ด้วย สิบบาทต่อรูป ยี่สิบบาทสามรูป!"
"ฮ่าฮ่าฮ่า แพงไปนะ แพงไป!"
เก๋อจื้อหย่งทำตัวเหมือนนายทุนใจดำ รีบงัดจ้าวเผิงเฟยให้รีบแคปหน้าจอ
แคปหนึ่งรูปได้สิบ แคปสามรูปได้ยี่สิบ
จ้าวเผิงเฟยก็ถูกสองคนเล่นๆ กันจนหัวเราะแทบขาดใจ
เห็นใบหน้าของหัวหน้ากลุ่มเก่าค่อย ๆ เรื่องขึ้นมา และสภาพที่ไม่มีอะไรร้ายแรง ฉินเฟิงก็วางใจขึ้นเยอะ