ในห้องประชุมของกองพลน้อยผสม ลวี่ฉงกำลังเรียกประชุมงานอีกครั้ง
ตั้งแต่ผลการประเมินครั้งล่าสุดล้มเหลว เขาก็ไม่หยุดไต่สวนตัวเอง
พร้อมกันนั้นก็นำแกนหลักทั้งกองพลออกมาร่วมกันค้นปัญหา แก้ปัญหา
วิธีแก้ที่ลงมือทำจริงจังแบบนี้ ก็เป็นจริงเป็นจังที่ให้ผลบางอย่างในระยะเวลาอันสั้น
แต่แม้จะเป็นเช่นนั้น ลวี่ฉงก็ยังไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย เพราะไม้เท้าใหญ่จากด้านบน ตอนนี้ยังลอยค้างอยู่เหนือศีรษะโดยยังไม่ฟาดลงมา
"กราบท่านผู้บังคับการกองพลน้อย ทางกองทัพส่งคนมาถึงแล้ว!"
นายทหารเวรผลักประตูเข้ามารายงาน ลวี่ฉงลุกขึ้นยืนทันที ประกาศยุติการประชุม
จากนั้นก็รีบพาคนลงไปรับด้านล่างอย่างรีบร้อน ไปรับผลการลงโทษที่กำลังจะมาถึงของพวกเขา
หน้าตึกฝ่ายกลาง ประตูรถจี๊ปหนึ่งคันเปิดออก เว่ยซานเหอสวมหมวกเดินลงจากที่นั่งหลัง
ลวี่ฉงและคนอื่น ๆ เห็นดังนั้นจึงเคารพทันที "ทักทายท่านผู้นำ!"
เว่ยซานเหอเดินผ่านกลุ่มคนไปด้วยใบหน้าเย็นชา ไม่พูดแม้แต่คำเดียว กระทั่งไม่ทำท่าทีตอบการทำความเคารพ
เห็นสถานการณ์แบบนี้ ทุกคนรู้สึกตัวสั่นขึ้งในใจ รู้สึกได้ทันทีว่าเรื่องไม่ใชญ์
ทุกคนรู้ดีว่าผู้บัญชาการกองทัพกับผู้บังคับการกองพลน้อยเคยเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องในราชการที่คุ้นเคยกันสนิทมาก
ตอนนี้เจอกันแล้วแม้แต่จะเอ่ยทักกันก็เกียจเกินจะเอ่ย ปัญหานี้ต้องร้ายแรงขนาดไหน?
"ผู้บังคับการกองพลน้อย นี่......."
"ยื่นคอก็โดนฟัน หุบคอก็โดนฟัน"
ลวี่ฉงยกมือห้าม บางเรื่องที่ควรมาถึง ย่อมมาถึงในที่สุด
เขาจัดคอเสื้อให้เรียบร้อย แล้วเดินขึ้นตามเว่ยซานเหอไปเพียงคนเดียว
เมื่อถึงห้องทำการ ลวี่ฉงตั้งใจจะชงชาให้ แต่กลับถูกเว่ยซานเหอขัดเสียก่อน