“พูดสั้น ๆ ก็ได้ ฉันมาครั้งนี้เพื่อการแข่งอีกสองวันข้างหน้า”
ในห้องทำงาน ผู้บัญชาการกองทัพเว่ยซานเหอจิบชาไปมองฉินเฟิง
ช่วงก่อนเขาโทรหาฉินเฟิง แต่ตอนนั้นอีกฝ่ายน่าจะยังอยู่ที่โรงเรียนนายร้อย ยังไม่กลับมา
อีกทั้งโทรศัพท์ก็คุยกันไม่กระจ่าง ดังนั้นพอรู้ว่าคนกลับมาแล้ว เขาถึงได้ออกเดินทางมาเอง
ฉินเฟิงถาม “การแข่งไม่ใช่ให้เก๋อจื้อหย่งเป็นคนจัดการหรือครับ? เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?”
เว่ยซานเหอโบกมือ “ไม่มีอะไรเลย ทุกอย่างเรียบร้อยดี ก็แค่ตอนซ้อมไหลตามขั้นตอน ฉันรู้สึกเหมือนมันขาดอะไรบางอย่าง”
“ขาดอะไร?”
“ขาดนายไง”
“ฉันเหรอ?”
ฉินเฟิงชี้ตัวเองด้วยความประหลาดใจ
ระดับของเขามาถึงขนาดนี้แล้ว จะลงไปแข่งกับพลทหารชั้นล่างด้วย ไปแย่งความดีกับเขาเขา มันไม่ใช่การกดขี่คนอื่นเกินไปหรือ?
นอกจากนี้ ฉินเฟิงเคยเข้าร่วมการแข่งมาก่อนแล้ว แถมยังกลับมาพร้อมอันดับหนึ่งทั้งประเภทเดี่ยวและประเภททีม
ดังนั้นสำหรับเขาแล้ว จะเข้าหรือไม่เข้าก็ไม่มีความหมายอะไร เขาอยากเปิดโอกาสให้คนอื่นมากกว่า
เว่ยซานเหอได้ยินดังนั้นก็หัวเราะฮะฮะ “คิดไปเองเลยน่า ฉันไม่ได้ให้นายลงไปแข่งจนทำให้คนอื่นหมดความมั่นใจหรอกนะ”
“ตอนนี้นายไม่ใช่แค่พันเอกที่อายุน้อยที่สุดในประเทศ อนาคตอาจเป็นนายพลที่อายุน้อยที่สุดของประเทศด้วยซ้ำ”
“อีกอย่าง เมื่อสองเดือนก่อนที่นายเป็นผู้บัญชาการใหญ่ ไปคว้ารางวัลในการแข่งต่อต้านการก่อการร้ายระดับนานาชาติร่วมกับเทียนหลาง เรื่องนี้คนไม่น้อยก็รู้กันหมด”