“เด็กคนนี้พูดบ้าอะไรล่ะ?!”
“ฉันพูดจริงนะ พวกเงินก้อนนั้นคุณสองคนสะสมมาด้วยหยาดเหงื่อ ไม่ควรใช้ไปกับฉัน ที่บ้านของฉัน เด็กแบบฉันถูกจับไปจมน้ำตายในร่องน้ำตั้งแต่เกิด ที่ได้มีชีวิตอยู่มาถึงวันนี้ ฉันก็ดีใจมากแล้ว......”
“ปะปะปะ! พูดอะไรฟุ้งเฟ้อนัก! เธอเป็นลูกสาวของพ่อแม่ เธออยู่วันเดียวพ่อแม่ก็ยอมให้ทั้งชีวิต ผลตรวจของหมอยังไม่ออกเลย จะมานั่งพูดคำสิ้นหวังทำไม!”
“ถ้ามีโอกาสรักษาหายได้ แม้ต้องขายกระทะรื้อหุงตำหนิ ให้พ่อกับแม่ออกไปเก็บขยะข้างถนน พ่อแม่ก็ยินดี!”
ดวงตาของเด็กสาวแดงก่ำ เมื่อถูกรับอุปการะมา เธอรู้สึกเหมือนฝันอยู่ทุกครั้งที่ลืมตาตื่น
ทั้งที่ไม่มีสายเลือดเกี่ยวข้องอะไรกันเลย แต่ทำไมพวกเขาถึงดีกับเธอขนาดนี้?
เธอไม่เคยรู้เลยว่าพ่อแม่ของตัวเองเป็นใคร นับตั้งแต่จำความได้ก็ต้องออกเร่ร่อน
ชีวิตที่ผ่านมามีแต่ถูกขับไล่ ถูกข่มเหง ถูกด่าทอ
ที่แห่งนั้น เธอกับย่าเป็นแค่พวกต่ำต้อย และจะเป็นอย่างนั้นตลอดชีวิต
ความอบอุ่นครั้งเดียวที่เธอเคยสัมผัส คือตอนอายุ 7 ขวบ ตรงกับช่วงงานเทศกาลทางศาสนาแห่งหนึ่ง
มีคนใจดีพาเด็ก ๆ จำนวนมากที่เหมือนกับเธอไปยังบ้านหลังใหญ่ ให้อาบน้ำอุ่น ให้เสื้อผ้าสะอาด รวมถึงอาหารและลูกกวาด
หลังจากนั้นเธอง่วงจนหลับไป ตื่นขึ้นมาเลอะเลือนเห็นคนกลุ่มหนึ่งสวมชุดกาวน์สีขาว สวมหน้ากาก ถือกล่องเดินเข้ามา
เธอกลัวจนอยากหนี แต่ร่างกายขยับไม่ได้เลย ได้แต่ปล่อยให้พวกเขาเอากระบอกฉีดยาแทงเข้าที่หลังของตัวเอง
เมื่อตื่นมาอีกครั้งก็ยังอยู่ห้องนั้น แต่เด็ก ๆ ที่มาด้วยกันไม่มีแม้แต่เสียงหายใจ มีเพียงเธอคนเดียวที่รอดมาได้ด้วยการแกล้งตาย