“มีธุระทางบ้าน ปิดร้านชั่วคราว?”
ในเมืองแห่งหนึ่ง ร้านอาหารเช้าซึ่งตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามโรงเรียนประถมภาษาต่างประเทศปิดประตูแน่น บนประตูติดประกาศแจ้งปิดร้านไว้
ฉินเฟิงกับพวกอีกสองคนถือถุงใบใหญ่ที่อัดแน่นไปด้วยขนม ของใช้ในชีวิตประจำวัน และอุปกรณ์การเรียน
เพราะเป็นทางผ่าน ฉินเฟิงจึงตัดสินใจแวะมาดูน้องดิเวย์สักหน่อย
เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้เคยช่วยฉินเฟิงไว้มากตอนที่เขาอยู่ประเทศเพื่อนบ้าน
เพื่อเป็นการตอบแทน และเพื่อช่วยชีวิตเธอ ฉินเฟิงเสี่ยงตายพาเธอกลับมาจากที่นั่น
เขารักษาเธอ ทั้งยังมอบสภาพแวดล้อมที่สงบสุขและปลอดภัยสำหรับการเรียนและใช้ชีวิต ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอไม่เคยแม้แต่จะกล้าฝันถึง
ครั้งก่อนที่ฉินเฟิงมา เขาจัดการแม่มดแก่คนหนึ่งในโรงเรียนของเธอให้เสียด้วย นางเป็นคนที่มีค่านิยมบิดเบี้ยวและคอยทำร้ายเยาวชนรุ่นต่อไป
ผ่านไปหลายวัน ฉินเฟิงกลับมาอีกครั้ง แต่กลับพบว่าร้านปิดไปแล้ว?
ฉินเฟิงให้หลี่เจียเซิ่งกับอีกคนรออยู่ตรงนี้ ส่วนตัวเองเดินไปถามเรื่องราวที่ร้านข้าง ๆ
“เถ้าแก่ ขอถามอะไรหน่อย คนที่ร้านข้าง ๆ ไปไหนกันแล้วครับ?”
“หมายถึงร้านอาหารเช้าเหรอ?”
ร้านข้าง ๆ เป็นร้านซ่อมรถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้า
เถ้าแก่กำลังก้ม ๆ เงย ๆ ทำงานอยู่ พอเห็นมีคนยื่นบุหรี่ให้ เขากำลังจะรับ แต่แล้วก็เห็นฉินเฟิงในชุดทหารเต็มยศ
เขารีบลุกขึ้นยืน ยิ้มแย้มทักทายว่า “อ้าว เป็นสหายทหารปลดปล่อยนี่เอง มาหาอะไรกินตอนเช้าเหรอครับ?”
ฉินเฟิงส่ายหน้า “ผมมาตามหาคนครับ”
“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง ลูกสาวบ้านนั้นป่วยน่ะ”
“ป่วยเหรอครับ?”
ฉินเฟิงถาม “ป่วยเป็นอะไรครับ?”