"สเต๊กซี่โครงหมู่ปิ่ง เฝอผักยาวหมูแซ่บ สตูว์เนื้อมันฝรั่ง นั่นคือรสชาติที่ฉันจะจำไปตลอดชีวิต"
"เพราะมันอร่อยเกินไป มีครั้งหนึ่งฉันกินข้าวไปถึงห้าถ้วยเต็ม ๆ เกือบกินจนอ้วกทิ้ง ทำให้ทั้งหัวหน้าห้องกับผู้บังคับการต่างมองกันตาค้าง สงสัยว่าฉันต้องเป็นผีหิวตายที่มาผลัดภพ"
ฟังชินพูดยิ้ม ๆ "ยังมีเค้กครีมอีก ฉันอยู่มาตั้งโต ครั้งแรกที่ได้กินเค้กคืองานวันเกิดรวมของกองทัพ พอเห็นพวกเขาปาเค้กครีมเล่นกัน ทากันเลอะเทอไปมา ฉันแทบจะร้องไห้คุ้มคลั่ง"
"เพราะฉันรู้ว่าเค้กหนึ่งชิ้น ต้องให้พ่อกับปู่ของฉันแบกเป้เดินขึ้นเขาไปกว่าสิบกว่าลี้ ไปขายของป่าที่อำเภอทั้งวัน"
"ฉันทนเห็นของกินถูกทำลายไม่ได้ บวกกับไม่เคยกินของอร่อยแบบนี้มาก่อน ทีหลังฉันก็แกล้งทำเป็นช่วยลูบหน้าพวกเขา แล้วเก็บครีมไว้ทั้งหมด พอจบการฝึกก็แอบหลบไปกินในห้องน้ำ อร่อยจนหูฟ้าเป็นแฉล้มเลย......"
พอได้ยินคำพวกนี้ หลี่เจียเซิ่งกับหงเหวย์กลับไม่ได้หัวเราะ กลับรู้สึกอึดอัดขึ้นใจ
ต้องจนแค่ไหน ถึงจะเก็บครีมที่คนอื่นเล่นทากันทิ้ง มาเป็นขนมกิน
ฟังชินเต็มไปด้วยความทรงจำ "ฉันฉลองวันเกิดครั้งแรก กินเค้กครีมครั้งแรก กินเกี๊ยะหมูครั้งแรก กินไหว้พระจันทร์ก็ตอนอยู่ในกองทัพ สำหรับฉัน ที่นี่อบอุ่นกว่าบ้านอีก"
"ไม่เก็บค่าเรียน ไม่เก็บค่าใช้จ่าย ยังแจกเสื้อผ้า รองเท้า ของใช้ประจำวัน แถมทุกเดือนยังมีค่าตอบแทน ถ้าทำผลงานดียังมีโบนัสพิเศษ"
"ดังนั้นไม่ว่าการฝึกจะลำบากแค่ไหน ฉันก็จะสุดชีวิต เพราะมีแต่ที่นี่เท่านั้นที่จะพิสูจน์คุณค่าของฉัน ที่จะทำให้ฉันได้มีชีวิตอยู่อย่างคน!"
"ตอนนี้ครอบครัวฉันภูมิใจในฉันทุกคน ฉันก็เป็นความหวังของทั้งหมู่บ้าน!"