นักปรัชญายุคปัจจุบัน ศาสตราจารย์หวังจิ้งเจ๋อเคยกล่าวไว้
ไม่เคยมีใครที่สามารถหนีกฎติดใจไปได้
เมื่อคุณพูดคำสำคัญอย่าง "ขอตายดีกว่า" "กระโดดตึกลงไป" หรือ "ไม่กินเด็ดขาด"
มันจะไปกระตุ้นกฎแห่งเหตุและผลบางอย่าง แล้วคุณก็ต้องถูกตบหน้าแน่นอน
และหนูโตที่ตาเขียวก่ำลังขโมยกินในหอพักตอนนี้
ก็คือหลี่เจียเซิ่งที่ครอบครัวร่ำรวยและคิดว่าตัวเองเหนือกว่าคนอื่นนั่นเอง
ที่จริงก่อนหน้านี้ตอนอยู่โรงอาหาร เขาก็หิวนิดหน่อยแล้ว
ถึงแม้ยางชุนเมี่ยนจะไม่ถูกปาก แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นกินไม่ลง
ไม่อย่างนั้นของแบบนี้คงหายไปจากโลกนานแล้ว
บอกได้แค่ว่าอาหารท้องถิ่นแต่ละที่มีเอกลักษณ์ของตัวเอง
ที่ควรพูดถึงคือ ตอนวัยเรียนมีวัยรุ่นหลายคนชอบสร้างภาพให้ตัวเอง
อย่างเช่น หลี่เจียเซิ่งตอนเรียนก็ชอบประกาศกับคนอื่นว่าเขาไม่เคยกินอาหารขึ้นชื่อของเสอเสี่ยน
ถ้ามีใครพูดถึง เขาก็จะทำเป็นว่าไม่รู้ไม่เคยได้ยิน
ก็เพื่อแสดงความพิเศษและไม่เหมือนใครของตัวเอง
แต่ความจริงแล้ว บะหมี่ราดซอส เกี๊ยวใบหลิว และข้าวเป็ดของเสอเสี่ยน เขาแอบกินมาแล้วแปดร้อยรอบ
แถมยังทึ่งมาแล้วไม่รู้กี่ครั้งว่าทำไมของถูกและอร่อยแบบนี้ถึงมีด้วย!
แต่ก็ช่วยไม่ได้
ออกนอกบ้าน หน้าตาเราต้องสร้างเอง
ก็ใครใช้ให้บ้านเขารวยล่ะ?
รวยแล้วก็ต้องกินเครื่องใน...
ไม่ใช่ รวยแล้วก็ต้องกินภัตตาคารหรู กินอะไรที่มันมีระดับหน่อย
อย่างน้อยฉันก็เป็นลูกเจ้าของเหมืองรุ่นสอง จะให้ไปกินข้าวเป็ดที่เสอเสี่ยนกับพวกนายได้ไง ถ้าคนนอกเห็นเข้าจะหาว่าฉันจนนะ!
ดังนั้นหลายปีที่ผ่านมา หลี่เจียเซิ่งจึงรักษาภาพลักษณ์ไฮโซมาตลอด
แม้แต่ไปเที่ยวลงรูปในโมเมนต์ ยังต้องเป็นรูปเก้าช่องที่แต่งมาอย่างดี
แล้วต้องติดโลเคชัน ต้องเป็นภาษาอังกฤษด้วยถึงจะดูมีระดับ
แต่ฉินเฟิงอยากจะบอกว่า หน่วยทหารจะสอนเด็กจู้จี้เรื่องกินและดัดจริตอย่างเท่าเทียมกัน
มางอแง แสดงตัวตนที่นี่
ผลลัพธ์คือต้องถูกตบหน้าดังฉาดแน่นอน
แต่ว่า โชคดีที่หลี่เจียเซิ่งยังไม่โง่ถึงขั้นยอมให้ตัวเองหิวตายเพื่อรักษาภาพ