“ได้ได้ได้ ไม่มีปัญหา ไม่มีปัญหาเลย วางใจ!”
“น้องฉิน ระหว่างเราสองคนนี่สักแค่ไหนแล้ว พอช่วงนี้งานยุ่งจบ เดี๋ยวน้องว่างเราไปทานข้าวด้วยกัน!”
“ใช่ ๆ ใช่ ช่วงก่อนเกาเทียนเสียงยังโทรมาหาฉัน เอ่ยถึงเรื่องนี้เลย งั้นก็คุยกันแค่นี้ก่อนนะ!”
บางจังหวัด สำนักงานใหญ่กรมตำรวจ ภายในห้องทำการ
ชุยกังอี้วางหูโทรศัพท์ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
ซุนเจิ้งเหวย ผู้ตรวจการจากฝ่ายตำรวจที่ทำงานร่วมกับเขา กำลังตั้งใจจะมาคุยเรื่องอะไรสักอย่าง
เห็นว่าเขาเพิ่งวางหู แถมหน้าตาแจ่มใสสดใส จึงแซวขึ้นมาว่า ถูกผู้บังคับบัญชาชมเชยหนัก ๆ หรือเปล่า?
ชุยกังอี้หัวเราะพร้อมโบกมือ: “โทรศัพท์จากทางกองทัพ”
“กองทัพ?”
“ใช่ มีหนุ่มคนหนึ่งเก่งมาก ฉันจะไต่ขึ้นมาถึงระดับจังหวัด นั่งตำแหน่งแบบนี้ได้ กว่าครึ่งก็มาจากความดีความชอบของเขา”
พอได้ฟัง ซุนเจิ้งเหวยก็สนใจขึ้นมาทันที แม้ตัวเขาจะอยู่ที่ระดับจังหวัดมาตลอด แต่ก็เคยได้ยินเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับชุยกังอี้มาบ้าง
หลายสิบปีที่ผ่านมา ชีวิตการทำงานของเขาก็ราบรื่นเป็นขั้นตอน แต่ช่วงไม่กี่ปีหลังนี้กลับเหมือนตื่นขึ้นมาทั้งตัว
แรกเริ่มคือมีส่วนร่วมกวาดล้างบารอนยาเสพติดตัวใหญ่ หนั่วค่าน ที่ยึดครองพื้นที่สามเหลี่ยมทองคำ
ต่อมาก็นำการจับกุมข้ามพื้นที่ครั้งหนึ่ง ทำลายหมู่บ้านค้ายาเสพติดทั้งหมู่บ้าน
จากนั้นไล่รื้อตามเส้นด้าย กำจัดอำนาจมืดในพื้นที่ รวมถึงพวกที่คุ้มกันให้คนร้ายเหล่านั้นจนสิ้นซาก
ด้วยความดีความชอบสองข้อนี้ ชุยกังอี้จึงไต่ขึ้นตำแหน่งปัจจุบันได้เร็วกว่าคนอื่นหลายปี และเพิ่งย้ายเข้ามาก็กลายเป็นกำลังหลักที่ผู้บังคับบัญชาไว้ใจ