"โว้ยยย!"
"บ้าไปแล้ว!"
"เจอผีชัด ๆ!"
เมื่อเสาธงสามต้นบนยอดเขาในระยะไกลหักล้มลงทีละต้น เก๋อจื้อหย่ง, กัวไห่เทา, สวี่เทียนไฉ และคนอื่น ๆ ต่างค้างปากค้างคากันทั่วบริเวณ
พอหันกลับไปมองหญิงสาวที่ชื่ออาหลีอีกครั้ง แววตาของทุกคนก็เต็มไปด้วยความตกใจกลัว
จากจุดที่ยืนถึงยอดเขา ระยะทางใกล้เคียงเก้าร้อยเมตรกว่า ๆ
ปืนเจ็ดสิบเอ็ดกราบเป็นปืนไรเฟิลอัตโนมัติ ระยะหวังผลเท่ากับปืนอัตโนมัติส่วนใหญ่ คือแค่สี่ร้อยเมตร
แต่ระยะหวังผลไม่ได้แปลว่ากระสุนบินได้แค่ไกลแค่นั้น แต่หมายถึงภายในสี่ห้าร้อยเมตร ปัจจัยรบกวนต่อกระสุนจะต่ำที่สุด
ความจริงแล้ว กระสุนของปืนเล็กยาวอัตโนมัติบินได้ไกลถึงแปดเก้าร้อยเมตร หรือไกลกว่านั้น
และตอนนี้ ผู้หญิงคนนี้ไม่มีเล็งแบบออปติก แต่ยิงด้วยปืนเล็กยาวอัตโนมัติในระยะเทียบเท่าปืนซุ่มยิง
ยังยิงหักเสาธงได้ทั้งสามต้น ซึ่งไม่สามารถเรียกว่าแค่ฝีมือการยิงเยี่ยมได้อีกแล้ว ต้องเป็นระดับคนกับปืนรวมเป็นหนึ่งเดียว
สวี่เทียนไฉกลืนน้ำลายเหงื่อลงคอเสียงดัง: "ผู้หญิงสหายคนนี้มาจากไหนกันแน่ ทำไมฉันรู้สึกว่ามาไม่ตรงไปตรงมาเลย?"
เก๋อไห่เทาสงสัย: "จะเป็นแฟนเก่าอีกคนหนึ่งของฉินเฟิงรึเปล่า? มาโดยเฉพาะเพื่อแย่งความฮือฮาของฉินเฟิง มาเสียหน้าเขา ต่อหน้าคนมากมายแบบนี้ ถ้าฉินเฟิงยิงผลงานแบบนั้นไม่ได้ ก็คงจะเสียหน้าพอตัว"
เก๋อจื้อหย่งคลึงคาง ส่ายหน้า: "ดูท่าไม่เหมือน ท่าทางการยิงของหนูคนนี้คล้ายหน่วยรบพิเศษของหมีขั้วโลกมาก ตอนลั่นไกดวงตายังมีกลิ่นเลือดอยู่ มีกลิ่นอายของทหารรับจ้างอยู่นิดหน่อย"