ชั้นใต้ดินลำดับ 1 บนระเบียงยาวใกล้ห้องควบคุม
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสี่คนในเครื่องแบบสีดำ พกระบุกติดเอวกำลังลาดตระเวนอยู่
จุดนี้ควบคุมระบบระบายอากาศ กล้องวงจรปิด และระบบไฟฟ้าของสถานพักฟื้นใต้ดินทั้งหมด จึงต้องมีการเฝ้าระวังอย่างเข้มงวดตลอด 24 ชั่วโมง
ในขณะนั้น ประตูลิฟต์เปิดออกอย่างกะทันหัน หมอผมทองตาฟ้าในชุดกาวน์ขาวที่สวมผ้าปิดปากเดินออกมาโดยยังเอามือล้วงกระเป๋าอยู่
เจ้าหน้าที่ทั้งสี่หันมองพร้อมกัน และรู้ได้ทันทีว่าคนที่เดินออกมาคือหมอไวท์ ผู้ซึ่งเป็นที่ต้องการตัวที่สุดในที่นี้
เจ้าหน้าที่ชาวสิกข์ที่หัวมีจุดแดงและพันผ้าโพกหัวคนหนึ่งทักทายเขา
“หมอไวท์ ทำไมคุณขึ้นมาจากข้างล่าง?”
“ขึ้นมาหายใจหายคอ แอบเบี่ยงเบ้นิดหน่อย”
“งั้นรีบไปเถอะ ที่นี้คนธรรมดาเข้าใกล้ไม่ได้”
“โอเค ฉันสูบบุหรี่ตัวเดียวแล้วจะกลับ”
หมอไวท์คลำกระเป๋าไปทั่ว แต่กลับไม่เจอบุหรี่
เจ้าหน้าที่หัวใหญ่ที่โพกผ้านั้นขมวดคิ้ว แล้วล้วงบุหรี่จากกระเป๋าออกมา
เดิมทีเขาตั้งใจจะไล่คนนี้ออก ให้เอาบุหรี่ไปสูบที่อื่น แต่เพียงเข้าใกล้ก็รู้สึกคอร้อนผ่าวขึ้นมาทันที
เมื่อก้มมองลงไป มีดปลายสามเหลี่ยมถูกแทงเข้าที่ลำคอของเขาโดยตรง เลือดพุ่งกระเซ็นออกมาราวกับเปิดก๊อกน้ำ
คนที่อยู่ข้างหลังเห็นความผิดปกติและพยายามจะชักปืน แต่กลับพบว่าอีกฝ่ายมาอยู่ตรงหน้าเสียแล้ว มือที่ถือปืนถูกมีดปลายสามเหลี่ยมแทงทะลุไปด้วย
“อ๊าก!!”
เสียงกรีดร้องดังขึ้น เจ้าหน้าที่อีกสองคนบนระเบียงตอบสนองอย่างรวดเร็ว
คนพวกนี้ส่วนใหญ่เป็นทหารผ่านศึก หรือไม่ก็ทหารรับจ้างที่รับสมัครมาจากภายนอก
สัญชาตญาณระวังภัยและการตอบสนองในสถานการณ์ฉุกเฉิน ยังมีอยู่บ้าง