“สวัสดี มารู้จักกันหน่อย ผมเบอร์ 42 โหวเสียว จากเขตรบจงหยวน!”
กินข้าวเสร็จ ผ่านการฝึกอบรมอย่างง่าย ๆ สักพัก ทุกคนก็ได้กลับเข้าที่พักในที่สุด
ที่พักที่ว่านี้ ก็เป็นเพียงเต็นท์ไม่ใหญ่นัก และอับลมจนแทบไม่ระบาย
ไม่มีผ้าปูที่นอน ไม่มีผ้าห่ม ไม่มีที่นอน สิ่งที่มีมีแต่พื้นทรายเต็มไปหมด
ตอนกลางคืนถ้าหนาว ก็ฝังตัวลงไปในทราย เพื่อรักษาความอบอุ่น
ขณะที่ทุกคนเหนื่อยล้าจนแทบหมดแรงกำลังจะขุดหลุมตรง ๆ แล้วฝังตัวลงไปพักสักหน่อยนั้น
ชายวัยสามสิบต้น ๆ ผิวค่อนข้างคล้ำคนหนึ่ง เดินมาหยุดตรงหน้าเบอร์ 27 ถานเสี่ยวชี ยิ้มทักทาย
ถานเสี่ยวชีแค่เหลือบมองเขาครั้งเดียว ก็เลือกเมินใส่ทันที เห็นได้ชัดว่าเธอไม่มีความตั้งใจจะรู้จักมักคุ้นกับคนแบบนี้
แต่เบอร์ 42 ยังไม่ยอมแพ้ กำลังจะแสดงตัวให้มากกว่านี้ ก็มีร่างหนึ่งเดินมาขวางอยู่ตรงหน้า มันคือเบอร์ 18 ฟางฉิน
เบอร์ 42 ขมวดคิ้ว “นายนี่มันบ้าอะไร?”
ฟางฉินไม่พอใจ “คำถามนี้ควรเป็นฝั่งที่ถามนายต่างหาก?”
“ผมแค่ห่วงเพื่อนร่วมงาน มีปัญหาอะไร?”
“มีปัญหาใหญ่ เธอเป็นเพื่อนฉัน ฉันไม่ยอมให้นายมารบกวนเธอ!”
“เพื่อนนาย?”
เบอร์ 42 อึ้งไปแป๊บ แล้วสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นเข้าใจ “ขอโทษ ๆ นึกว่าเธอโสด ขอโทษด้วยนะพี่หนุ่ม”
เบอร์ 42 เดินจากไป แต่เหตุการณ์นี้ทำให้ทุกคนที่อยู่ ณ ที่แห่งนั้นเหลือบมองทั้งสองคนโดยไม่รู้ตัว
ถานเสี่ยวชีไม่ปฏิเสธ บวกกับสายตาปกป้องที่ดูดุดันของฟางฉิน