“ท่านผู้นำ ผ่านไปสองวันแล้ว ทำไงเงียบกริบไม่มีข่าวคราวอะไรเลยล่ะ”
ที่ซันเฉิง ในโรงแรมริมถนนสายหนึ่ง จวงผิงถามฉินเฟิงอย่างสงสัย
พวกเขามาถึงที่นี่ครบสองวันแล้ว ตอนแรกคิดว่าจะได้เจอใครสักคนที่ยิ่งใหญ่
แต่สองไอ้นี่ที่พาพวกเขามา จัดการที่พักให้แล้วก็หายไปเลย
จวงผิงเป็นคนใจร้อนอยู่แล้ว เขารู้ว่าต้องรีบพาฉินเฟิงไปรายงานตัวที่กรมเสริมกำลัง แต่ตอนนี้แผนถูกเลื่อนออกไปโดยไร้สาเหตุ ทำให้เขาอดทนได้ยาก
คนในกองทัพทำงานกันแบบรวดเร็วฉับไวเสมอมา ยิ่งเป็นคนเก่งยิ่งเป็นแบบนั้น
ที่นี่ก็ไม่ใช่สมรภูมิหน้า อะไรแก้อย่างนั้นทำไมไม่จัดการให้จบเร็ว ๆ ต้องมัวเนิ่นช้าไปทำไม
ฉินเฟิงนั่งอยู่ที่โต๊ะเขียนหนังสือมุมห้อง กำลังเพลินเป็นสุด ๆ กับการอ่านตำราหมากรุกจีนในมืออย่างไม่รีบร้อน
เขาเงยหน้าขึ้นมองจวงผิงหนึ่งครั้ง “อย่าเพิ่งรีบ ยังไม่ถึงเวลา”
จวงผิงงง “งั้นเวลาไหนถึง?”
ฉินเฟิงส่ายตำราในมือ “จนกว่าฉันจะอ่านเล่มนี้จบ”
จวงผิงไม่รู้จะพูดอะไรดี ทั้งสองคนอยู่คนละห้องกัน
ตำราเล่มนี้น่าจะเป็นของแขกคนก่อนที่ทำหล่นทิ้งไว้ในห้อง เป็นตำรารวมกระดานหมากตายตัว
แต่เขารู้ว่าสองวันนี้ฉินเฟิงเปิดอ่านเล่มนี้กลับไปกลับมาหลายรอบแล้ว ไม่รู้มันมีอะไรดีนักหนา มันสำคัญกว่าเรื่องหลักไม่ใช่หรือไง
จวงผิงพูดว่า “งั้นฉันลงไปถามที่แผนกต้อนรับไหม ดูว่ามีใครมาตามหาพวกเรา หรือฝากสารไว้ไหม”