"เจ้า!"
บนกระดาน ตัว "พลทหาร" ของฉินเฟิงถูกไล่จนมุม
อีกฝั่งของกระดาน ตัว "แม่ทัพ" ของชายชราวางกลางกระดาน
ด้วยคุณสมบัติของแม่ทัพที่มองไม่เห็นพลทหาร การเดินม้าตะบันหลังปืนของชายชราครั้งนั้น ทำให้ฉินเฟิงต้องแพ้สิ้นเชิง
ที่จริงแล้วฉินเฟิงคือผู้ที่ควรจะแก้เกมได้ แต่กลับถูกชายชราเดินกระดานที่ยังเล่นไม่จบนี้ฆ่าตายเสียเอง
"ยังไงก็ขอยอมว่าคุณลุงเก๋ากว่าครับ ผมนับถือจริง ๆ"
"ฮ่า ๆ ๆ แพ้มาตั้งกอง วันนี้ข้าพเจ้าก็ยังไงก็ได้ชนะสักครั้ง"
ชายชราลุกขึ้นเก็บกระดาน หยอดหมากลงกล่องครบทุกตัว แล้วพูดกับฉินเฟิง
"ยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม ไป ถ้าไม่รังเกียจก็มานั่งเล่นที่บ้านข้าพเจ้าสักครู่ กินง่าย ๆ กัน"
"ครับ"
ฉินเฟิงไม่ปฏิเสธ ลุกขึ้นเดินตามชายชราไป
แม้จวงผิงจะโง่เง่าแค่ไหนตอนนี้ ก็สังเกตได้ว่าตัวตนของชายชราคนนี้ผิดปกติ
เขาเคยรับราชการในหน่วยรบพิเศษเล่ยเป่า มีสัญชาตญาณการสอดแนมและต่อต้านการสอดแนมที่แหลมคม
เมื่อรวมกับตำแหน่งโรงแรมที่คนทั้งสองนั้นจัดให้ ซึ่งอยู่ใกล้สวนสาธารณะพอดี
และตำราหมากที่อยู่ในห้องของฉินเฟิง ก็ไม่ยากที่จะเดาได้ว่าชายชราคนนี้คือบุคคลที่พวกเขาตามหาอยู่ตลอด
แต่สิ่งที่จวงผิงทึ่งที่สุดคือ ฉินเฟิงดูเหมือนจะเข้าใจเจตนาตั้งแต่ก้าวเข้ามาในประตูเมื่อสองวันก่อนแล้ว จึงหมกมุ่นอยู่แต่ในห้องกับตำราหมาก แค่ท้ายที่สุดไม่สามารถเดินชนะเขาได้เท่านั้นเอง
จวงผิงเริ่มเดาในใจว่าตัวตนที่แท้จริงของชายชราคืออะไรกันแน่?
ระหว่างเขากับฉินเฟิง มีความผูกพันหรือเรื่องบาดหมางอะไรกัน?
ทำไมต้องเลือกวิธีทดสอบแบบนี้?
ในหัวของจวงผิงมีเครื่องหมายคำถามมากมายอยากคลี่คลาย
แต่เมื่อเดินมาถึงชุมชนบ้านเก่าแก่แถวนั้น เขากลับถูกขวางไว้ที่ปากตรอก