ปังปังปัง......
ต๊าดต๊าดต๊าด......
สนามยิงชานเมืองเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก
จางเหว่ยนำพวกสมาชิกหน่วยเชิดชูธงกลุ่นใหญ่ ผลัดเปลี่ยนกันอุ้มปืนกระหน่ำยิงใส่เป้าที่พื้นที่ว่างไกล
ในฐานะทหารหน่วยเชิดชูธง การฝึกของพวกเขานอกจากแถวแล้วก็ยังเป็นแถว แทบจะไม่มีโอกาสได้ยิงกระสุนจริงเลยสักครั้ง
แม้จะมีบ้าง ก็แค่ยิงเป็นสัญลักษณ์ไม่กี่นัดเพื่อรองรับการตรวจตราจากผู้บังคับบัญชาเท่านั้น
ในฐานะทหาร ทุกวันมือจับปืนแข็งกระด้าง แต่กลับยิงกระสุนไม่ได้สักนัด จะทำให้หนุ่มใหญ่พวกนี้อึดอัดจนเป็นโรคภายในอยู่แล้ว
ทั้งที่ในฐานะหน้าตาของกองทัพ พวกเขามีโอกาสโผล่สื่อมากกว่าใคร แม้กระทั่งได้รับการเบียดเสียดตรวจแถวจากผู้บังคับบัญชาระดับสูง
แต่ตลอดชีวิตทหารที่ผ่านมา กระสุนที่ยิงไปนับได้ด้วยปลายนิ้ว สำหรับพวกเขานี่คือความเสียดายที่สุด
และในตอนนี้ ความเสียดายเหล่านั้นได้รับการชดเชยครบถ้วน เพราะพิธีสวนสนามที่จัตุรัสแดงประสบความสำเร็จอย่างงดงาม ผู้นำในประเทศจึงมอบโอกาสให้เด็ก ๆ ใหญ่ที่อึดอัดมานาน ได้ออกมาปลดปล่อยความสนุกอย่างเต็มที่
สนามยิงกลางแจ้งของแดนหมี เป็นโครงการพักผ่อนอย่างเป็นทางการ คนจีนมากันหลายคนต่างมาสัมผัสความสุขของการยิงปืนสักครั้ง
โดยเฉพาะสาว ๆ น้อง ๆ ที่ดูอ่อนหวาน แต่พอถือปืนแล้วคนหนึ่งดุเดือดกว่าคนหนึ่ง
ยังมีโปรเจกต์ที่จ่ายเงินเพิ่มก็เล่นได้ เช่น ขว้างระเบิดมือ เครื่องยิงจรวด ฯลฯ
"ต๊าดต๊าดต๊าด ต๊าดต๊าด......."
จางเหว่ยกระหน่ำยิงใส่เป้าไปพลาง ๆ ตัวเองก็เป็นที่พร้อมเสียงประกอบให้ตัวเองอย่างฮึกเหิม
เหมือนกับว่าการออดตามจังหวะจะช่วยเพิ่มพลังทำลายล้างให้กระสุน จนคนรอบข้างหัวเราะครืนไปทั้งแถว
บนม้านั่งของโซนรอคอยยิง ฉินเฟิงมองทุกคนเล่นกันสนุกสนาน ใบหน้าก็แลบรอยยิ้มบาง ๆ
โดยเฉพาะเมื่อเห็นฉีเหมิ่งกับอูจินสองคนแปลงร่างเป็นอาจารย์ฝึกมืออาชีพ ยืนนั่นชี้แนะท่าเล็งปืนให้เหล่านักเรียนนายร้อย ในใจก็รู้สึกซาบซึ้งเป็นพิเศษ